مدیریت خیلی حمایت گر

شرکتی با کمترین راندمان کاری . مدیریت ضعیف . به شدت دچار کوتولگی . شرکت پر از فارق تحصیل ها با مدارک بالا بدون تجربه کاری است که از جلسه ای به جلسه دیگر رفت و آمد می کنن و حرف های قشنگ می زنن و خروجی هیچی . پر از پروژه های بیهوده و سلیقه ای که نیمه کاره هستند . به شدت دچار توهم توطعه هستند و همه چیز امنیت زدس . دسترسی به همه چیز بستس .کوچکترین کارها بسیار طولانی سخت و انرژی گیر هستند . شرکت به شدت به روابط وابستس نه به قواعد . مدیریت منابع انسانی هم اصلا وجود نداره کاملا به چشم کارگر به شما نگاه میشه که فقط باید اطاعت کنید . اگر به مکانی برای پیشرفت فنی . کاری و فرهنگ کاری خوب نیاز دارید سمت این شرکت نرید که انگیزه کاریتونم نابود می کنه

برای ورود به اک تک خوبه، اما ماندن درش واقعا سخت بود. اک تک زیرمجموعه‌ای از هلدینگ سپاهان باتری است، و خود این هلدینگ یک برند خانوادگی است؛ تا بالادستی‌ها اکثرا فامیل یا افراد قدیمی هستند. تصمیم‌گیری‌ها در سطح کل هلدینگ از نوعی روال قدیمی و با وجود ظاهر منظم اما بسیار غیر شفاف است، به‌خصوص وقتی وارد مجموعه می‌شوید می‌فهمید چی در جریان است. اک تک به‌عنوان زیرساخت IT هلدینگ عمل می‌کند و مشتری خارجی ندارد. سه واحد اصلی دارد: نرم‌افزار، پشتیبانی و امنیت. ورود به اینجا راحت است، اما ماندن دشوار می‌شود. اکثر کسانی که وارد می‌شوند یا ترک می‌کنند یا به‌دنبال تجربه‌اند و یاد می‌گیرند و می‌روند. دلیل رفتن اغلب جو محیطی سمی است و ثبات تصمیم‌گیری وجود ندارد. مدیریت بار کاری را به‌طور مناسب تفکیک نمی‌کند؛ اگر بخواهید درست کار کنید، کارهای زیادی به‌جای شما سرازیر می‌شود. منابع انسانی با مشکلات جدی همراه است: سطح بالای خودبرتربینی و بی‌ادبی، و رفتارهای توهین‌آمیز با تهدید. روابط فامیلی داخل سازمان به‌طور گسترده وجود دارد و بنابراین برای اعتراض‌ها هیچ گوش شنوا نیست. قول‌ و قرارها خیلی کم اجرا می‌شود؛ پایه حقوق پایین است و بخش‌های دیگری مانند کارانه یا پشت‌کارتی به‌نام اضافه‌کار یا سنوات مطرح می‌شود تا مقدار پرداختی کمتری به کارکنان بدهند. تبعیض بالا است و افراد به‌عبارت ساده و دم دستی‌تر به‌عنوان سوگولی‌ها در نظر گرفته می‌شوند. سازمان به میزان زیادی مافیایی به‌نظر می‌رسد؛ کسانی که فقط به کار خود مشغول‌اند فرصت رشد ندارند و نه افزایش حقوقی می‌دهند و نه ارتقای رسمی. در برخی مواقع با وجود فامیل‌ها و دوستان نزدیک، حفظ کنترل و فشار رفتاری برای کارمندان معمول است. از طرفی طیف مدیران به‌نوعی پر از روابط خانوادگی است و این باعث می‌شود شیوه‌های رفتار منصفانه کمرنگ شود. در مقابل مزایا هم وجود دارند: فضای آموزشی نسبتا باز برای یادگیری و رشد فردی، و حقوق پایه‌ای معقولی که به‌عنوان ثابت و بیمه به‌موقع پرداخت می‌شود. با این حال، بحث‌های مداوم در مورد توضیحات حقوقی و معادل‌سازی برخی مزایا همچنان مطرح است و ممکن است حق‌ها به‌درستی اجرا نشود. به نظر من بیشتر هدف از گفتن تجربه، روشن کردن جو فرهنگ سازمانی بود تا نکات فنی زیرساختی. امیدوارم نکته‌های مطرح‌شده کارتان را روشن کند.

در یک شرکت بزرگ با تیم‌های زیاد، فضای کار تا حدی راحته اما چند نکته هم وجود دارد که موجب ناراحتی من شد. با وجود امکانات ساختمان و تجهیزات، برخی موارد برای کارمندان آزاردهنده است. من با بعضی محدودیت‌ها مواجه بودم مانند عدم دسترسی مستقیم به اینترنت و فقط از طریق میز اینترنت امکان اتصال به شبکه وجود داشت. فشارکاری بالا هم از دیگر چالش‌ها بود که دست‌وکارم را دشوار می‌کرد. از نظر فناوری، فناوری‌های ارائه‌شده برای برنامه‌نویسی نسبتا قدیمی بودند و به‌روز نبودن ابزارها برای من احساس می‌شد. به نظر می‌رسید به برنامه‌نویسان و ابزارهای مدرن اعتماد کافی وجود ندارد و این موضوع کار را سخت‌تر می‌کرد. پایبندی به تعهدات و قول‌ها در برخی مواقع رعایت نمی‌شد که به اعتماد بین تیمی آسیب می‌زند. نبود تیم HR که واقعا به کارمندان و مشکلاتشان رسیدگی کند و احساس درک و همدلی را منتقل کند هم یک نقطه ضعف بود. حقوق و مزایا هم نسبت به بازار کار، کمتر از انتظار من بود. در مجموع، با وجود منابع و ساختمان بزرگ شرکت، نبود دسترسی مناسب به اینترنت، فشارکاری، قدیمی بودن فناوری‌ها، کمبود اعتماد به ابزارهای به‌روز، رعایت نشدن تعهدات، نبود یک تیم HR همدل و حقوق پایین، تجربه‌ی من از کار در این مجموعه با دغدغه‌هایی همراه بود.