معاونت واحد مشاوره

در مجموعه مرکز مشاوره تحصیلی پوردستمالچی کار می‌کردم و از سال ۹۶ تا ۹۹ به‌عنوان همراه مشاور فعالیت داشتم؛ در آن سال‌ها اصول مشاوره را خوب آموختم اما حالا که تجربه‌های جدیدتر را دیدم فهمیدم تغییری در گذشته صورت نگرفته و دلایلی که خیلی‌ها را به ترک این سازمان واداشت همچنان پابرجاست. برخورد سازمان ریشه‌دارا پادگانی و غیرمحترمانه و گاهی مستبدانه و طلبکارانه است و به چشم من رفتار خودشیفته‌وارانه‌ای در اینجا دیده می‌شود. حقوق دریافتی خیلی کم است و گاهی فقط با گفتن جمله‌ای غیرمنطقی ممکن است از حقوق ناچیز کسر شود، به‌خصوص وقتی بعد از دوازده ساعت کار خروج، اگر یک ورق هم جا به‌جا باشد به‌عنوان تخلف پیامک می‌دهند. هیچ درکی از شرایط کارکنان وجود ندارد و تنها به اجرای دستورات می‌پردازند. جلسات زیادی برگزار می‌شود اما بابت این جلسات بی‌نشان پرداختی ندارند و خود را طلبگار می‌دانند. خاطره‌ای که خیلی به من می‌ماند این است که در یکی از جلسات، مادر یکی از همکاران به رحمت خدا رفت و به او اجازه داده نشد جلسه را ترک کند. با آن‌همه روایت، یکی از تصمیم‌های مهم زندگی‌ام ترک این سازمان بود و پس از آن پیشرفت قابل‌توجهی را تجربه کردم.

شرکت مرکز مشاوره تحصیلی پوردستمالچی را به‌زبان خودم تجربه کردم. اوایل خیلی امیدوار بودم که محیطی متفاوت و باکیفیت برای کار داشته باشم، اما به مرور با مشکلاتی روبه رو شدم. اولا احساس می‌کردم زندگی شخصی پرسنل فدای کار شدنی است که بدون توجه به برنامه‌هایشان از جانب شرکت درخواست می‌شود و همیشه در خدمت شرکت بودن را ترجیح می‌دهند. حتی برنامه‌ریزی برای تعطیلات رسمی هم دشوار بود و گاهی باید قبل از هرچیز به نگرانی‌های شرکت پاسخ می‌دادیم؛ به‌جای اینکه بتوانیم از قبل برای زمان‌های آزادمان برنامه‌ریزی کنیم. مدیران به نظر می‌رسیدند که تصمیم‌گیرنده نهایی تنها یک نفر است و از نظر من به مشارکت و هم‌فکری تیمی کم توجه بودند. با وجود ادعای تیمی‌بودن شرکت، در عمل فکر و عمل گروهی معنا ندارد و تصمیمات عمدتا به یک دیدگاه مشخص محدود می‌شد.

مدت زمان حضورم در مرکز مشاوره تحصیلی پوردستمالچی تجربه‌ای بود پر از چالش و نکته‌های یادگرفتنی. برخورد تیم مدیریتی اغلب با نگاه از بالا به پایین همراه بود و فضا خیلی خشک و سختگیرانه بود. حجم کار به شکل قابل توجهی بالا بود و این فشار حتی در تعطیلات آخر هفته هم احساس می‌شد. گاهی کارها غیرمرتبط با تخصص یا وظایف اصلی به من محول می‌شد. با وجود این، تنها نکته مثبت اینکه حقوق به‌موقع پرداخت می‌شد.

باورم این است که روند پرداخت حقوق و بیمه به‌موقع، تنها نکته‌ی مثبتی بود که در این شغل تجربه کردم. اما نکته‌های منفی شرکت خیلی بیشتر از این‌ها بود و برای کسی که قصد کارکردن در اینجا را دارد هیچ توصیه‌ای نمی‌کنم. نگاه تحکم‌آمیز بالادستی‌ها و بی‌احترامی شدید به پرسنل، به‌طوری که برایشان کوچک‌ترین ارزشی قائل نیستند. چیزی که می‌بینم این است که فقط به حرف‌هایشان اهمیت می‌دهند و اگر با آن‌ها هم‌سو نباشی، یا درست یا غلط، موضوع برایشان مهم نیست. پذیرش ایده‌هایی که ممکن است مسیر کاری‌شان را بهبود بدهد و درآمد را بیشتر کند، به‌رغم سودمندی‌شان، از طرفشان رد می‌شود. اعتماد زیادی به کارکنانشان وجود ندارد و مدیریت به‌نوعی سلطه‌گرانه عمل می‌کند و گمان می‌کنند چون سال‌ها با این روش کار کرده‌اند، این روش درست است. متخصصان هم از نظر جایگاه و احترام، ارزش چندانی پیدا نمی‌کنند. مدیران بدون تخصص به نظر می‌رسند و همین موضوع درک درست از کار را کم می‌کند. تعطیلات جمعه و سایر ایام نیز وجود ندارند و برای آن‌ها فرقی نمی‌کند که کارمند خانواده دارد یا نه، آیا نیاز به استراحت دارد یا نه. حتی گرفتن مرخصی با مشکلاتی روبه‌رو بود و گاهی پیشنهاد یا اجازه‌ی مرخصی نمی‌دادند.