بدترین تجربه کاریام در یک شرکت نسبتا کوچک با مدیریتی سرد و بیثبات آغاز شد که همه چیز را به شکل غیرشفافی مدیریت میکرد. با وجود تبلیغات پرطمطربی که از شرکت شنیده میشد، واقعیت تفاوت خطرناکی با این تصویر داشت و موقعیت کاریام را با چالشهای بسیاری روبهرو کرد. جزئیات پروژهها بهخاطر نبود برنامهریزی مشخص یا اختیار تصمیمگیری محدود، به کندی پیش میرفت و اغلب رویکردهای پرداختن به مشکلات به جای حل اصولی، با واکنشهای نامناسب رو به رو میشد. تیم همکاریام تحت فشار زمانی و کمبود منابع، فضای کار را سخت میکرد و ارتباطات داخلی به شکل مکرر دچار سردرگمی بود. در نتیجه احساس میکردم که به جای تمرکز روی یادگیری و توسعه، بیشتر باید به تحمل فشارها و انجام کارهای بیثبات بسنده کنم. در نهایت تصمیم گرفتم از آن محیط خارج شوم تا فرصتهای بهتری برای رشد حرفهای ام بیابم و با تجربهای تازه وارد مسیرهای درستتری شوم.