در سال ۹۸ وارد بخش بازرگانی شدم و تجربه‌ای نسبتا پرتنش بود. مدیر شرکت به شدت مضطرب و پر استرس بود و این فشار را به دو همکار دیگر منتقل می‌کرد؛ برای حل پرونده‌های کاری، رفتارهای تهاجمی و بعضا نالازم را نشان می‌داد و من در نتیجه احساس می‌کردم همیشه دغدغه برای ماندن در شرکت در ساعات غیرکاری دارم. به طور کلی وضعیتی نبود که رضایت‌بخش باشد و با سبک مدیریتی شرکت هم‌سویی چندانی نداشتم.

در محیط این شرکت با وجود گذشت یک سال از حضورم، متوجه شدم سطح فشار و بی‌احترامی به نیروها به حدی بالاست که تصور می‌کنم درصد سمی بودنش از هر عددی فراتر می‌رود. حتی اگر وضعیتی سخت باشد یا به اشتغال و کار پاره‌وقت هم نباشد، به کار در این مجموعه توصیه نمی‌کنم. به نظر می‌رسد برای نیروهای متخصص کمترین ارزش و اعتبار قائل می‌شود و بر خلاف آن برای نیروهای خدماتی و منشی بیشتر اهمیت قائل است. فرصت رشد و یادگیری وجود ندارد و خروجی مشخصی از شرکت مشاهده نمی‌شود.

در نخستین روزهای کارآموزی، فضای کار برایم دلنشین و آرام بود. دوره‌ی کارآموزی با فشار فکری کم پیش رفت و به مرور به عنوان نیروی فرانت‌اند شرکت تبدیل شدم. مدیریت برخوردی مهربان و با درک داشت و از پشتیبانی خوبی برخوردار بود. مدیران شرکت با حسن عمل و تخصص‌شان نشان دادند که واقعا به رشد کارکنان اهمیت می‌دهند. پروژه‌های دولتی و مهمی که به من سپرده شد، فرصت‌های ارزشمندی برای یادگیری و انجام کارهای قابل توجه در اختیارم گذاشتند.

من دو سال کامل در این شرکت مشغول به کار بودم، اما فضای مدیریتی آنقدر ناکارآمد بود که گاهی تیم به یک نفر می‌رسید و من تنها با وجود تجربه و تخصصم شش ماه مداوم کار می‌کردم. هیچ پروژه‌ای به نتیجه نهایی نمی‌رسید و به نظر می‌رسید که هیچ وقت هم نمی‌رسد.

شرکت مرسا تحلیل گران دادگان را به‌عنوان تجربه‌ی کاری در سمت Backend Developer می‌شناسم. محیط کار از نظر من به شدت ناسالم بود و برای تیم نرم‌افزار به‌خصوص در حد توصیه نیست. من به عنوان سینیور بک‌اند هشت ماه در آنجا بودم و نهایتا مسیر را ترک کردم. لید فنی وجود نداشت و معاونت نرم‌افزاری هم هم‌زمان نقش لید و مدیر را داشت که از نظر اخلاقی و فنی عملکرد مناسبی نداشت. اگر به چاپلوسی علاقه‌ای دارید، پاسخ به شما را بر این اساس می‌داد؛ در غیراین‌صورت ممکن است به‌گونه‌ای عمل کنند که به شما زیرآب بزنند. در کل کمتر از چهار نفر در تیم نرم‌افزار حضور داشتند چون اکثر نیروها به 팀 دیگری منتقل می‌شدند و با این وضعیت، توسعه‌ی پروژه‌ها توانایی رشد ندارد. نکته‌ی جالب اینکه در آگهی‌ها موقعیت‌ها به‌طور فعال درج می‌شدند، اما در عمل شرایط فرق داشت. درباره پروژه‌ها هم معمولا محصولی قابل عرضه Lunch نشد چون کارها در حین انجام یک تسک، به تسک دیگری منتقل می‌شد و انتظار داشتند که تسک قبلی هم تمام شده باشد. حقوق در زمان معین پرداخت نمی‌شد و قرارداد هم ارائه نمی‌شد. هیچ مناسبت یا مراسمی در شرکت وجود نداشت و فرآیندها بسیار خشک و نیروها دائما در رفت‌وآمد بودند. به‌طور مرتب با دوربین کنترل می‌شدند و برای دریافت یک نامه ساده هم امضا می‌گرفتند. هدف از گفتن این نکات فقط به‌جایگاه حقوق و امیدهای من نیست، بلکه برای حفظ امید و انگیزه‌هایی است که ممکن است کارمندان در محیط کارتان داشته باشند.

به نویسنده می‌گویم که محیط کار این شرکت خیلی آرام و بی‌روح نیست؛ برای کسی که دنبال رشد و یادگیری است، اصلا توصیه نمی‌کنم. مدیریت بسیار خشک و دور از فرهنگ سازمانی است تا حدی که حس فشار و کنترل زیاد به شما دست می‌دهد، حتی در حدود حریم شخصی خودتان. حقوق و مزایای شما هم به نوعی نادیده گرفته می‌شود. بخش منابع انسانی به جای نام درست، به نظر می‌رسد که کارها را به عهده بخش مالی می‌گذاشته و رفتارشان گویی مدرس پرورشی مدرسه است. روز به روز با خودش تکرار می‌کردند که اوضاع از این هم worse نمی‌شود و با اتفاقات بعدی، شرایط بدتر می‌شد. یکی از همکاران از گلدان‌هایش در شرکت دزدی می‌کرده و وقتی اعتراض کرده، مسئول منابع انسانی او را به اتاق می‌کشاند و تهدید می‌کرد که در این مسائل صدایش را درنیاورد. مزایایی وجود ندارد و حتی در پایان قرارداد هم با مشکلاتی روبه‌رو می‌شوید. از نظر فنی هم تیم کوچک است، تنها سه تا چهار نفر مکفی در آن کار می‌کنند و اصولا فرصت‌های رشد و یادگیری چه از طریق کار و چه از طریق سایر اعضا وجود ندارد.