باورم نمی‌شد وقتی دوباره از طرف مدیرعامل همان شرکت زیرمجموعه دعوت به کار شدم، دوباره فرصت را از دست دادم. جلسه اول در یک کافه برگزار شد و درباره‌ی کار و تفاوت‌های استقلال گروه با شرکت مرتبط صحبت کردیم، تأکید کردن که ما م

برای من از هم‌نشینی با این تیم هیچ‌وقت آرامش واقعی تجربه نشد؛ انگار همه چیز فقط برای چاپلوسی و بازی کردن است تا حل مشکل. اگر جزو گروهشان نباشی یا نتوانی پاچه‌خواری کنی، پیشرفتت به تعویق می‌افتد یا خب بودنت هم بی‌ثمر است.

به نظر من اینجا بیشتر شبیه یه جمع خانوادگیه تا یه محیط کار حرفه‌ای. افراد با رابطه‌ی فامیلی یا رفیق‌های صاحب شرکت به کار جذب می‌شن و اغلب از شرکت به‌فوریت اخراج می‌شن مگر اینکه وابستگی خانوادگی داشته باشن. کار خیلی جدی ن

تمام تجربه‌ی من با شرکت گالری هنری علیرضا گلکار به صورت همزمان با زمان مقرر آغاز شد و برخورد مدیرها خیلی صمیمی بود. در ابتدای جلسه، درباره‌ی سوابق کاری و تجربه‌هام پرسیدن و بعد کم‌کم به سوال‌های فنی رسیدن تا سطح دانشم رو

محیط کاری به شدت افتضاح، دسترسی تمامی پرسنل به نرم افزار حسابداری، دخالت بی حد و حصر مدیر عامل و مدیر اجرایی در امور حسابداری

شرکتمون خشکبار امیرحسین بود. کار رو به عنوان پشتیبان فنی پورتال آغاز کردم و یک ماه پیش برای مصاحبه تماس گرفتند. قبلش رفتم تو سایتی نظرها رو نگاه کنم؛ چند تا دیدگاه منفی بود و چندتای دیگه مثبت، اما حس کردم بعضی‌ها مشکوک