برنامه‌نویس

تجربه کاری برنامه‌نویس در آتی شهر هوشمند ایرانیان

امتیاز ۱٫۰ از ۵.

شرکت آتی شهر هوشمند ایرانیان تجربه‌ای بود که با باوری اشتباه آغاز شد و به تجربه‌ای تلخ تبدیل شد. از همان ابتدای کار، تصور می‌کردم که پروژه‌ای با پتانسیل بالا می‌تواند به من هم فرصت یادگیری بدهد، اما حقیقت برخورد با ساختار فریب و بهره‌کشی بود. در این مجموعه، رانت و انحصارهای شهرداری شیراز به عنوان آغاز کار دیده می‌شد و بعدها فهمیدم که برخی اعضا برای منافع شخصی بدون توجه به انصاف یا اخلاق، مسیرهای نامناسب را دنبال می‌کنند. دو دسته از همکاران بیش از همه تحت فشار و سوءاستفاده قرار می‌گرفتند: کسانی که تجربه کمی داشتند یا نداشتند و به دلیل نبود صبر برای تشریفات رسمی فرایندها کنار می‌کشیدند؛ کسانی که توانمند بودند اما به انتظار خروجی مالی نامتوازن با وعده‌های غیرواقعی روبه‌رو می‌شدند؛ و گروهی دیگر که در سندسازی، کنترل و سرکوب اعتراض‌ها دخیل بودند تا روزی که معلوم شود چه کسی در این چرخه باقی می‌ماند. منابع مالی همواره وجود داشت، اما با وجود این شارلاتانیسم بنیادی، حداقل انصاف و شرافت رعایت نمی‌شد. در حوزه تجربه‌گرفتن برای افراد تازه‌کار، نکته‌ای را تجربه‌کنندگان دیگر مطرح کرده‌اند که تا حدی درست است: این پروژه در سطح یک شهر فعالیت می‌کند و بسته به سهامداران و مجموعه‌ای که شرکت را خریده‌اند، با شرکت‌ها و سازمان‌های دیگر درگیر می‌شود. طبیعی است که وقتی سیستمی عملیاتی بوده و هرچند ناقص، از آن می‌توان درس گرفت. وقتی پول پرداختی وجود ندارد، فرد با تجربه سیستم را نگه می‌دارد و آن را به فردی می‌دهد که نگهداری و توسعه‌اش را بر عهده بگیرد؛ در نتیجه فرصت یادگیری برای فرد کم‌تجربه فراهم می‌شود اما هزینه با شهروندان پرداخت می‌شود و اگر مشکلی پیش بیاید، اعتراض‌ها محدود است و رانت اجازه نمی‌دهد پروژه از کنترل خارج شود. واقعیت رفتارهای ناپسند در رأس شرکت به چشم می‌خورد. اگر مدیران میانی هم وجود داشتند که گاهی با نیکی نامیده می‌شدند، احتمالا چون پایه‌گذار افراد ناصحیحی نبودند، با تعادل و انصاف سعی می‌کردند عمل کنند، اما در نهایت یا شکست می‌خوردند یا دارایی‌هایشان به خطر می‌افتاد. اینکه کدام هلدینگ سهامدار شرکت است یا پروژه‌های جدید مجموعه چه وضعیتی دارند همواره به وعده‌های فربه تبدیل می‌شد اما واقعیت می‌داد که هیئت‌مدیره‌های مختلف، به‌رغم پستی‌هایشان در شرکت‌های بزرگ، به این رفتارهای ناسالم چشم می‌دادند. تاخیر در پرداخت حقوق، کلک‌زدن در محاسبه اضافه‌کار و حقوق، و حتی تأخیر در پرداخت حق بیمه از شاخصه‌های این شرکت بود. تنها کسانی موفق می‌شدند حقوق کامل بگیرند که یا روابط خانوادگی نزدیکی با افراد فاسد در شرکت داشتند یا به سازمان‌ها شکایت می‌بردند و حساب شرکت را توقیف می‌کردند. شناسه ملی شرکت ۱۰۵۳۰۲۹۳۷۷۰ است و می‌توانید از طریق آگهی‌های قانونی روزنامه رسمی قوه قضاییه (سایت rrk.ir) افراد کلیدی و سهامداران بالادستی را پیگیری کنید. در فضای کاری ایران توصیه می‌کنم مرور آگهی‌های شرکت‌ها در روزنامه رسمی را جدی بگیرید و از ثبت شکایات به اداره کار هیچ‌وقت ترس نداشته باشید. به وعده‌های دور از واقعیت کارفرماهایی که مبنایشان «ما خانواده هستیم» یا تهدید برای ترساندن است، اعتماد نکنید. کارگران که اگر حقوق و فیش حقوقی و قراردادشان به‌طور روشن در دسترس نباشد