همه‌چی گردن کارمندها بود

تو این آژانس کار می‌کردم و چیزی که بیشتر از حجم کار اذیتم می‌کرد، فضای سمی بین آدم‌ها بود. تقریباً هر روز پشت سر یکی حرف می‌زدن و همه دنبال این بودن که اشتباه‌ها رو گردن بقیه بندازن. نمی‌شد با خیال راحت به کسی اعتماد کرد، چون ممکن بود حرفی که خصوصی زده بودی، چند ساعت بعد به گوش همه برسه. مدیریت هم به‌جای اینکه جلوی این رفتارها رو بگیره، خودش باعث بیشتر شدن اختلاف‌ها می‌شد. با هر کارمند یه جور حرف می‌زدن و حرف‌های متفاوتی می‌زدن که آخرش باعث سوءتفاهم و دعوا بین همکارها می‌شد. بعضی‌ها هم فقط به‌خاطر اینکه رابطه بهتری با مدیریت داشتن، هر کاری دلشون می‌خواست می‌کردن و کسی چیزی بهشون نمی‌گفت. فضا طوری بود که حتی وقتی کارت رو درست انجام می‌دادی، باز هم استرس داشتی که نکنه یکی برات حاشیه درست کنه. به‌جای همکاری، همه با هم رقابت ناسالم داشتن و موفقیت یه نفر باعث ناراحتی بقیه می‌شد. هیچ‌کس از پیشرفت یا کار خوب همکارش خوشحال نمی‌شد. بعد از مدتی دیدم این محیط داره روی روحیه و زندگی شخصیم هم تأثیر می‌ذاره. هر روز با استرس می‌رفتم سر کار و با کلی فکر و ناراحتی برمی‌گشتم خونه. آخرش فهمیدم موندن تو چنین محیطی اصلاً ارزشش رو نداره و از اونجا اومدم بیرون..