تخصص مخفی

با وجود ظاهر موفق شرکت، تجربه من در ایران دوستان پر از ناکامی‌های پنهان است و من حالا قصد دارم تصویر روشن‌تری از آن ارائه دهم. چند سالی را در این شرکت سپری کردم و در مورد حقوق، برخلاف قولی که در شروع کار از مدیر بخش شنیده بودم، هیچ تغییری متناسب با پیشرفت یا حجم کارم احساس نکردم. کار سنگین بود اما دستمزد عادلانه به نظر نمی‌رسید و مشکلات حاشیه‌ای شرکت آنقدر زیاد بود که هیچ فرصت واقعی برای پیشرفت باقی نمی‌ماند. از طرفی ارتقای درجه بر پایه شایستگی یا توسعه شغلی صورت نمی‌گرفت و بیشتر به ارتباطات و آشنایی با مدیران وابسته بود تا دانش یا تجربه‌ی فرد، به طوری که کسی با زمینه‌ی تحصیلی غیر مرتبط می‌توانست مدیر بخشی شود در حالی که با دانش منطبق بر کار، جایگاه بالاتری داشت. اگرچه ایران دوستان به ظاهر شرکت موفقی می‌نماید، فضای روانی کارمندان به شدت مساعد نبود و رقابت‌های ناسالم بین مدیران بخش‌ها به طور غیرمستقیم بر همه‌ی واحدها تحمیل می‌شد. تمایل مدیران ارشد به تبادل نظر با کارکنان کم است و معیار ارزیابی عملکرد به نظرات هر بخش بستگی داشت. نتیجه این وضعیت این بود که اگر مدیری با کارمندش مشکلی شخصی داشت یا تصور می‌کرد دانش او از مديریت خود کمتر است، می‌توانست اوضاع را طوری نشان دهد که به اخراج یا استعفای آن کارمند منجر شود. پس از سال‌ها همکاری از شرکت جدا شدم و در آخرین روزهای کاری تسویه‌حساب دقیقی انجام ندادند. سفته‌ای به مبلغ ده میلیون تومان که به عنوان حسن انجام کار به امانت گذاشته بودم تا شش ماه پس از قطع همکاری برگردانده شود، هنوز به دستم نرسیده است. با اتکا به تجربه‌ی من از این شرکت، حتی اگر حقوق و مزایا تغییر کند، به خاطر فضای کاری و شرایط محیطی، این سازمان را به هیچ عنوان به کارجویان پیشنهاد نمی‌کنم.