ایمنی

تجربه کاری ایمنی در ايسيكو

امتیاز ۱٫۰ از ۵.

در نخستین روز ورودم فهمیدم راهی که رفته بودم در ایرانخودرو خیلی اشتباه بود. اسم بزرگ شرکت ای‌سیکو باعث شد انتظارها بالا برود، اما داخل شرکت اوضاع آنقدر ناخوشایند بود که انگیزه‌ام به مرور کم‌تر شد و احساس سردرگمی بین همکاران بالا گرفت. با پیمانکار رفتار به‌گونه‌ای بود که انگار کارکنان ایرانخودرو شهروندان درجه یک و پیمانکاران تنها مهاجرانی بی‌پشتوانه‌اند. چند نفر از مدیران به ظاهر مسئول بودند اما علم و تخصص قابل قبولی نداشتند و به‌خاطر ارتباط و پارتی به موقعیت‌های بالا رسیده بودند. کار سیستماتی که باید انجام می‌دادم به دلیل فشار و رفتارهای غیرمنصفانه، به شکلی محدود می‌شد و اضافه‌کاری اجباری، حتی در روزهای تعطیل، تجربه می‌شد. نیروها بیشتر کارهای اضافی را به دیگران محول می‌کردند و من هم با وجود تعهد بالا، امکانات اداری مناسبی دریافت نکردم؛ حتی صندلی هم برای من نبود و همکاران، صندلی‌های مهمان را به من می‌دادند و ما شش نفر در فضایی یک متر مربعی با سه سیستم کار می‌کردیم. پس از آن به اتاقی کوچک با فضای نه چندان مناسب برده شدیم و باز هم کسی با امکانات اداری به‌طور کامل تجهیز نبود. نتیجه این تجربه برای من این بود که فرد باانگیزه‌ای که عاشق کارش بودم، به مرور تحت فشار عصبی قرار گرفتم. به نظر من نباید تحت تأثیر اسم بزرگ شرکت قرار گرفت؛ شرکت‌هایی با محیط کار انسانی‌تر ارزش بیشتری دارند تا محیطی که سمی و استثمارگرانه است.