دو سالِ کابوسِ کاری

تجربه کاری ویراستار در ایمن بام آسیا

امتیاز ۲٫۰ از ۵ (اردیبهشت ۱۴۰۲ تا خرداد ۱۴۰۲).

من تقریباً دو سال اینجا کار کردم و حقیقتاً یکی از سخت‌ترین دوره‌های کاریم بود. تیم کوچک است و هر سال نیمی از افراد استعفا می‌دهند یا از شرکت می‌روند. مصاحبه‌ها خیلی حرفه‌ای نیستند؛ بعضی مدیران فراتر از سوال‌های کاری به سراغ مسائل شخصی می‌روند، از مخارج ماهیانه و اجاره تا برنامه‌های خانوادگی و ازدواج یا بچه‌دار شدن. این سوالات معمولاً بعد از چند مرحله تلفنی و فنی و روان‌شناسی مطرح می‌شود و در مصاحبه‌های حضوری هم آزمون‌های گوناگونی در اتاقی بسته برگزار می‌شود که فرصت نمایش توانایی‌ها را کم می‌کند. بعد از آن وعده‌های زیادی داده می‌شود؛ پاداش‌های ماهیانه و بهره‌وری و برای تک‌تک تسک‌ها، اما در سه ماه اول فقط با حقوق پایه و قرارداد کار می‌شود و امکانات و سیستم‌ها هم چندان قابل‌اعتماد نیستند. پرداخت حقوق هم به‌طور منظم نیست و حداقل بیست روز تاخیر وجود دارد. فضای کار پرتنش است، استرس بالاست و رفتار مدیران با کارکنان اغلب نامناسب و توهین‌آمیز دنبال می‌شود. جلسات فراوانی هم برگزار می‌شود که بیشتر برای کنترل و رصد کارمندان است تا پیشبرد واقعی کار. از نظر رشد حرفه‌ای هم مسیر مشخصی وجود ندارد؛ شرکت یا هدف روشنی برای توسعه ندارد و کیفیت کار پایین است و مشتریان نسبتاً زیادی شکایت می‌کنند؛ مدیران نیز کارکنان را به خاطر این موضوع سرزنش می‌کنند و این موضوع استرس را تشدید می‌کند.