مدیریت دوستدار حاشیه

روزی را به خاطر دارم که در مصاحبه کیفیت با دو سال تجربه کار در حوزه را به چالش کشیدم. در آغاز، دو ساعت صرف پاسخگویی به فرم‌های روانشناسی شد و رفتار مدیر منابع انسانی پر از سوال‌های ناخواسته و گاه خصوصی بود. به طوری که حس می‌کردم به گونه‌ای تمسخر می‌شوند. امیدوارم مدیرعامل شرکت به جای به کارگیری تعدادی نفر که کارایی لازم را نداشتند و صرفا دور می‌زدند، از میان نیروهای با استعداد و قابل‌اعتماد استفاده بهتری ببرند.

به نظر می‌رسد فرایند مصاحبه برایم خیلی فراتر از انتظار بود و با چیزی که تصور می‌کردم تفاوت زیادی داشت. در اولین مرحله فرم استخدامی شش صفحه‌ای رو روی میز دیدم و ازم خواسته بودن به طور دقیق و شخصی به سوالات پاسخ بدم. بعد هم آزمون روانشناسی با تعداد سوالات بالا رو در مدت کوتاهی باید می‌زدم که به نظر می‌رسید خارج از توانم بود و درک نمی‌کردم تا کجا خستگی و فشار روی نتیجه اثر می‌گذاره. در ادامه به مرحله مصاحبه رسیدم و سه نفر که به نظر خیلی تجربه‌ای نبودند شروع کردند به سوال پرسیدن به شکلی که انگار من مجرمم و اون‌ها قاضی. برخوردشان به گونه‌ای بود که هر چیزی می‌گفتم برداشت منفی داشت و قضاوتم می‌کردند. سپس گفتند برای تست عملی بروم اما فایل مربوط به آزمون عملی با نقص روبه‌رو بود و آن‌ها هم نمی‌دانستند مشکل از کجا بود. به نظر می‌رسید انتظار داشتن من جواب درست را ارائه بدهم در حالی که خودشان مشکل فایل را نمی‌دانستند. واقعا از سطح مصاحبه انتظار داشتم متفاوت‌تر و حرفه‌ای‌تر باشد و به شدت ناامید شدم.

سال گذشته تجربه‌ای از مصاحبه‌ای در تهران شیمی دارم که حتی با وجود عدم پذیرش، یکی از بهترین تجربه‌های من بود. در جلسه با مدیر منابع انسانی، جو خیلی صمیمی و دوطرفه بود و او طوری سوال می‌پرسید که بتوانم بهتر خودم را نشان دهم و از طرفی نکات جدیدی درباره مسیر شغلیم بفهمم. همچنین آزمون‌های روانشناسی که گرفتند به رغم وقت‌گیر بودن، حس کردم واقعا برای شناخت من و پیدا کردن فرد مناسب برای کار طراحی شده بود. در کنار این‌ها، برخورد محترمانه تیم منابع انسانی و چیزی که از سبک مصاحبه آن مدیر یاد گرفتم، تجربه‌ای ماندگار برایم ساخته است. اگرچه نتیجه نهایی من نبودم، اما احساس رضایت و قدردانی از فرایند مصاحبه همچنان با من است.