مصاحبه برنامه نویس پایتون

تجربه مصاحبه مصاحبه برنامه نویس پایتون در داده پردازی رسپینا

شرکت کارمندی نبود که اسمش رو بیارم. من در فرایند مصاحبه برای نقش پایتون‌نویس با دو بخش عمده روبه‌رو شدم و کل ماجرا خیلی طولانی نبود. اولین مرحله مصاحبه با واحد منابع انسانی انجام شد. برخوردشان دوستانه بود و سوالات رایج درباره دلیل جدایی از شغل فعلیم را پرسیدند؛ انگار انتظار داشتند شخصیت من را بتنجند و از چند و چون تجربه‌هایم مطلع شوند. انتظارم این بود که مرحله اول فنی باشد، اما چنین نبود و نگاهشان خیلی سخت‌گیر نبود؛ بیشتر به‌دنبال القای یک برداشت از رفتار و ظاهر من بودند تا ارزیابی عمیق فنی. دو روز بعد، مرحله فنی برگزار شد. سوالات به زبان یا چارچوب خاصی وابسته نبود و درون خود بحث‌های معنایی مشخصی وجود نداشت. چند نمونه از پرسش‌های آن جلسه را به‌خاطر می‌آورم: ۱- سوالاتی درباره معماری مایکروسرویس‌ها مطرح شد؛ مثلا درباره شرایط استفاده از اپن سورس در سرویس جدید یا بازنوشتن آن. همچنین از وابستگی داده‌ها بین مایکروسرویس‌ها و نکته «مایکرو سرویس‌ها باید محتاط باشند» پرسیدند و روی این نکته تأکید عجیبی داشتند. ۲- در مورد اسکرام و نحوه برخورد با تستر سوال شد؛ رفتارهای تیمی و تعامل با لیدرها برایشان اهمیت داشت. ۳- درباره ریفکتورینگ صحبت شد و اینکه اگر در جایی اصلاحی انجام می‌دهم و به جای دیگری هم همان اصلاح لازم باشد، آیا آن را انجام می‌دهم یا نه. به نظر می‌رسید دنبال پاسخ خطی و دقیق بودن هستند. ۴- درباره اصول طراحی SOLID پرسیدند. ۵- سوالی نسبتا عجیب درباره مسیری از RESTful مطرح شد: در یک لیست از چندین گزینه برای یک Entity کدام را انتخاب می‌کنم و اگر بخواهم از آن لیست یکی را به فرم API تبدیل کنم، چه می‌شود. به نظر می‌رسید سبک این نوع سوالات دنبال ابزارگرایی و کنترل بیش از حد است و من فکر می‌کنم مسائل مهم‌تری هم وجود دارد که به این شکل پرسش‌ها بی‌اهمیت جلوه می‌کند. این سبک سوالات برای من چندان جذاب نبود و واقعا انتظار مصاحبه‌ای بسیار هیجان‌انگیز یا کامل را از دست دادم. در نهایت، تجربه برای من کمتر از انتظار بود، اما همچنان بخشی از فرایند را تشکیل می‌داد.