تخصص مخفی

تجربه کاری تخصص مخفی در دلپذیر

امتیاز ۳٫۰ از ۵ (شهریور ۱۳۹۸ تا شهریور ۱۳۹۹).

شرکتی با حال و هوای ملموس اما پر از تفاوت‌های کوچک و بزرگ: دلپذیر را دوست داشتم، هرچند مثل همه جا مزایا و معایبی داشت. برای یادگارهای انسانی‌شان، هدایا و امتیازات گاه و بی‌گاه مانند روز تولد یا مناسبت‌های دیگر را به همه می‌دادند؛ از برنج و گوشت و مرغ گرفته تا شیرینی‌ها و دیگر تشویقی‌ها، اما برخورد با این بخش‌ها برای کارگران تفاوت داشت و گاهی به برخی تیم‌ها اهدا می‌شد در حالی که به گروهی دیگر نمی‌رسید. سرویس‌دهی هم همین‌طور بود. قوانین عجیب و غریبشان گاهی کار را دوش من می‌کردند؛ اگر دو همکار ازدواج می‌کردند، یکی از آن‌ها اخراج می‌شد. سیاست‌هایشان همیشه به سمت تعدیل نیرو و انجام کارها با سیستم پیش می‌رفت و به نظر می‌رسید که قالب‌بندی رسمی بر هر چیزی ارجحیت داشت. حقوق به طور منظم و دقیق واریز می‌شد و بیمه هم کامل بود، اما عدالت در پرداخت نکته‌ای بود که همواره محل بحث بود؛ هم‌سطح‌های مشابه ممکن بود حقوق متفاوتی بگیرند. در کارخانه اکثر پست‌های مدیریتی بر مبنای رابطه و فامیل‌سالاری تخصیص می‌یافت، نه تخصص و سابقه. نمونه‌اش این بود که فردی با بیش از بیست سال سابقه منابع انسانی به مدیر انبار می‌رسید. مدیران ارشد هم باید تحمل ناسزا و توهین در جلسات را می‌داشتند، چون در نشست‌های سطح بالا با آرامش به توهین پاسخ نمی‌دادند و این رفتار گاه به زیردست هم منتقل می‌شد تا با تحقیر دیگران آرام شوند. با وجود این، نبودن این رفتارها هم وجود داشت؛ برخی مدیران استثنا بودند و سعی می‌کردند آسیبی به تیمشان نرسانند. اما همین رفتارهای تحقیرآمیز باعث می‌شد برخی به دنبال مقصر بگردند، لحن صحبتشان با همکاران تند شود و فضا را به سمت درگیری بچسباند. همه جا اینطور نبود و همکاران مودب و خوش‌اخلاق هم کم نبودند. جو زیرآب‌زنی هم وجود داشت و امنیت شغلی پائین‌تر مدیران میانی، با ترس دائم از اینکه جایگاهشان را از دست بدهند، احساس می‌شد. مثلا یک روز صبح به محل کار می‌رفتیم و معلوم می‌شد که مدیر یک واحد به‌طور ناگهانی برای شب گذشته عوض شده است بدون هیچ اعلان قبلی.