مصاحبه برنامه نویس

استخدام خیلی سخت مصاحبه سخت تعدیل راحت .استخدام خیلی سخت مصاحبه سخت تعدیل راحت

به نظر می‌رسید فرایند مصاحبه این شرکت تا حدودی نامنظم بود و تاثیرش روی دید کلی من منفی شد. اوایل که پس از دو هفته با من تماس گرفتند و دعوت به مصاحبه کردند، فاز فنی اول اوکی بود هرچند زمان کم داشت و در همان فرصت محدود از دیتابیس و ایندکس پرسیدند و با اشاره به سوالات الگوریتمی که معمولا در کتاب‌های Coding Interview مطرح می‌شود، گفتند مطالعه‌شان کافی است و می‌توانید با جستجو در اینترنت به جواب‌ها برسید. در پایان مصاحبه اول درباره شی‌گرایی و تفاوت بین interface و abstract class صحبت کردیم و جز بحث دیتابیس، به سایر مباحث تسلط نسبتا خوبی داشتم. بعد از مدتی با تاخیر برای انجام یک تسک فرستاده شدم و پس از تکمیل آن، چند روزی خبری نبود تا اینکه تماس گرفتند و مصاحبه فنی دوم برگزار شد. برخلاف انتظارم، مصاحبه فنی دوم بیشتر جنبه فنی نداشت و تا حدی شبیه به HR نبود و سوالات آن خیلی کلی و گسترده بود؛ به‌طوری که من و مصاحبه‌کننده که به نظر می‌رسید انگیزه‌ی چندانی برای هم‌فکری ندارند، هماهنگی فکری لازم را با هم نداشتیم. با هم کمی بحث کردیم و من حس مثبتی از آن مصاحبه نگرفتم. قول ارائه‌ی بازخورد هم داده نشد. به هر حال تمام مراحل با تاخیر انجام می‌شد و من هم مجبور بودم مدام ایمیل بزنم تا منبع خبر را بدانم و نتیجه برایم روشن نبود. از این بی‌نظمی‌ها و تاخیرهای مکرر خیلی احساس بدی داشتم و نسبت به شرکت حس ناخوشایندی پیدا کردم.

دو تجربه مصاحبه من در یک شرکت فروشگاه اینترنتی را به‌طرزی تازه و روان بیان می‌کنم تا لحن و معنا حفظ شود اما متن به‌طور کامل نو باشد. در ابتدای کار حس کردم که با فرایند طولانی و پیچیده‌ای روبه‌رو هستم، مخصوصا وقتی به بخش منابع انسانی رسیدم و هنوز هیچ تصمیمی قطعی گرفته نشده بود. گفتگوی من با مدیران دپارتمان عملیات مدیریت عملکرد، آغاز شد با سؤالات کلی درباره رزومه و سوابق کاری و به مرور به سمت موضوعات فنی کشیده شد. همه مصاحبه‌ها به زبان انگلیسی برگزار شد و مصاحبه‌کننده اصلی از مالزی با لهجه‌ای نسبتا دشوار بود که فهمش دشوار بود و همین یکی از دشوارترین بخش‌ها بود. مصاحبه اول تقریبا یک ساعت طول کشید و مصاحبه دوم نزدیک به دو ساعت و نیم شد؛ آن جلسه دوم بسیار تحلیلی بود و پیشنهادها و راه‌حل‌هایی که ارائه می‌کردم به چالش کشیده می‌شدند. با وجود اینکه هنوز به مصاحبه منابع انسانی نرسیده بودم، انتظار داشتم با وجود این فرایند فشرده، پاسخ‌ها سریع صادر شود. باید گفت که در نتیجه این فرایند، احتمالا بی‌اعتمادی به‌وجود می‌آید چون ممکن است یک سال طول بکشد تا تصمیمی نهایی گرفته شود و تا کنون هم۵ ماهی است که تیم تصمیم‌گیر نهايي نتوانسته است به نتیجه برسد؛ روزی هم منابع انسانی تماس گرفت و گفت که من گزینه بهتری بودم، اما مدیر تصمیم‌گیرنده اصلی هنوز تصمیم خود را نگرفته. نکته حساس اینجا بود که بخش منابع انسانی ضعف‌هایی داشت و سایر دپارتمان‌ها هم به‌طور مستقل نمی‌توانستند تصمیم بگیرند. فرایندها بسیار پیچیده، بروکراتیک و زمان‌بر به نظر می‌رسید. تا به حال در یک استارتاپ چنین تعدد سطح مدیریتی دیده نشده بود و حتی در شرکت‌های بزرگ هم معمولا این سطح‌ها وجود ندارد. می‌توان گفت فرایندها از نظر سرعت و شفافیت نقص داشتند و نتوانستند مسیر واضحی ارائه دهند.

دیجی کالا فرصتی بود که انتظارش رو کشیدم و در قدم اول سوالاتی مربوط به تخصصم مطرح شد و درباره شرایط و تجربه‌های کاری من صحبت شد. در پایان از من خواستن منتظر بمونم تا مصاحبه‌گر بعدی بیاد. حدود بیست دقیقه نشستم و برای من چای آوردن. پس از بیست دقیقه یکی برگشت و گفت مصاحبه‌گر دوم درگیر کارهای دیگری است و برای تماس دوباره باید یک روز دیگه بیام_COORDINATE!!!! الان دو سال است که می‌خواهند با من تماس بگیرند؛ رفتاری نامناسب و ناپایدار بود.

مصاحبه کارjr data analyst به شدت بی‌برنامه بود و از همان ابتدا تاخیر داشت و اتاق مناسبی هم برای مصاحبه نبود. در طول گفتگو فقط چند سوال عمومی پرسیدن و بیشتر از خود شغل گفتند تا به من. قرار شد برای انجام تست اکسل به مدت چند روز بعد هماهنگ کنیم، اما دو هفته‌ کامل هیچ خبری نشد. وقتی ایمیل زدم، پاسخ مشخصی که گویا سند را فرومیبستند و من رد شدم نوشته شده بود و در عین حال هیچ‌کدام از سوالات من را نپرسیده بودند. نتیجه این بود که از شرکت خارج شدم و تجربه‌ام را منفی دیدم.

یک تجربه از دیجی‌کالا را در قالبی تازه و طبیعی بازنویسی می‌کنم، با حفظ معنا و احساس اصلی اما با ساختار متفاوت و جمله‌بندی نو. برای موقعیت کارشناس ارشد بودجه و برنامه‌ریزی رفتم دیدار داشتم، از همان ابتدا مشخص نبود کدوم عنوان شغلی واقعا قرار مطرح است تا اینکه در پایان گفتند دو پوزیشن وجود دارد؛ کارشناس و کارشناس ارشد. من هم صریح گفتم تنها برای پوزیشن ارشد به مصاحبه ادامه می‌دهم و برای پوزیشن کمتر قبول نمی‌کنم. در مصاحبه دوم وقتی رسیدم، همکاران کند فهمیدند مسئول مصاحبه کیست؛ خانم نوری به نظر می‌رسید که خودش را معرفی نکرد و از واحد مربوطه هم خبری نبود. سوالات مطرح‌شده به‌طور غیرمرتبطی بود و از روی نوع سؤال‌ها فهمیدم که به نظر می‌رسد پوزیشن در واقع کارشناس کنترل یا business controller است، در حالی که تخصص من بودجه و برنامه‌ریزی بود. روش برخورد خانم نوری در جلسه و نحوه‌ی گفت‌وگو اصلا حرفه‌ای نبود و از نظر من تجربه‌ای ناخوشایند شد. سه سال قبل هم برای مصاحبه رفتم و در روز مصاحبه فهمیدم آشنای مدیر حسابرسی به‌طور تأییدشده حضور دارد و فقط برای یک فرمالیته درباره حسابداری و نه حسابرسی به من مصاحبه دادند؛ به نظر می‌رسید گاه پوزیشن‌ها و واحدها به‌طور دقیق مشخص نیستند.