مصاحبه طراح گرافیست

برای من مصاحبه‌کننده، سوال اصلی این بود که چگونه نگاه می‌کنم و چه تجربه‌ای از طراحی گرافیک دارم. در جلسه، از من پرسیدن که آیا والدینم از من راضی هستند و در صورت تماس برای نظر آن‌ها چه می‌گویند. بعد از آن مرا فرستادند نزد یک خانم که فرم را بررسی کرد و پرسید از من در نرم‌افزارهای مندرج در فرم، سطح حرفه‌ای یا پایه را چطور می‌سنجم. پاسخ دادم که این نرم‌افزارها واقعا انتهای مشخص و پایان‌ناپذیری ندارند و هیچ‌کس نمی‌تواند ادعایی قطعی داشته باشد. تصورم این بود که معیار ارزیابی در فرم مشخص شده و گزینه‌هایی مانند مقدماتی، پیشرفته و حرفه‌ای وجود دارد. با توجه به تجربه‌ی کار واقعی و پروژه‌های رسمی‌ای که در کارنامه داشتم، سطح پیشرفته و حرفه‌ای را انتخاب کردم.

شرکت رونیکس دوست داشتم تجربه‌ای واقعی از مصاحبه کارشناس سیستم‌ها و روش‌ها را با شما به اشتراک بگذارم. اولین نکته این بود که سابقه مرتبطی در رزومه‌ام وجود نداشت، اما چون آگهی هیچ اشاره‌ای به نیاز به سابقه کار نکرده بود، با این فرض رزومه را فرستادم چون رشته‌ام به موضوع مربوط می‌شد. مصاحبه با تاخیری نسبتا طولانی آغاز شد و پشت میزی نشستیم که عموما نگهبان‌ها کنار آن می‌ایستند. از طرف مقابل هم اطلاعات زیادی درباره موقعیت شغلی درخواست‌شده وجود نداشت و سؤالات بیشتر به سوابق من مربوط می‌شد تا بتوانند توضیحاتی که دادم را بررسی کنند. ابتدا فکر کردم هدف، سنجش سطح دانش من است و می‌خواستند ببینند رزومه تا چه حد با واقعیت مطابقت دارد، اما به مرور فهمیدم که قصدشان مچ‌گیری است. وقتی پاسخ‌های درست می‌دادم، خیلی از اوقات با یک لبخند کج یا پوزخند موضوع را عوض می‌کردند و همان رفتار دوباره تکرار می‌شد. رفتارشان کاملا مناسب نبود و تا حدی تحقیر‌آمیز به نظر می‌رسید. در همان چند دقیقه ابتدایی فهمیدم که اتفاقی با هدف مصاحبه واقعی در کار نیست. جدا از این مسائل، اگر نگاهی به رزومه‌ام می‌انداختند، احتمالا لازم نبود به مصاحبه حضوری دعوت شوم یا من را معطل کنند، چون روشن بود که سابقه مرتبط ندارم. سوالات ایشان اغلب تکرار می‌شدند و به‌راحتی می‌شد پاسخ‌ها را در رزومه دید: فلان زمینه تا به حال کار نکردید؟ پاسخ دادم چندان با پرسش‌ها هم‌خوانی نداشت، ولی آن‌ها همچنان دنبال پاسخ‌های خاص می‌گشتند. در نهایت توانستم تحمل کنم تا زمان جلسه بگذرد و خاتمه یابد. فضای اینجا واقعا حرفه‌ای به نظر نمی‌رسید. به‌نظر من کسب‌وکاری با ساختار سنتی و سرمایه‌گذاری زیاد برای ظاهرسازی حرفه‌ای، در عمل چنین محیطی به نمایش گذاشته می‌شود. اگر چاره‌ای ندارید و مجبورید کار کنید، ممکن است گزینه‌ای به نظر برسد.

فضای مصاحبه برای کارشناس کنترل پروژه شرکت رونیکس به شکلی می‌گذشت که در بدو ورود ابتدا در لابی از من خواستند فرم استخدام را تکمیل کنم و همانجا حین انتظار، فرایند مصاحبه آغاز شد. مصاحبه‌کننده که یک زن بودند، شروع کردند به توضیح درباره اهداف شرکت و اینکه چقدر دوست دارند شرکت را بزرگ نشان بدهند. سپس از من پرسیدند تا چه حد با شرکت آشنایم و خواستند درباره سوابقم و تجربه‌های کاری‌ام صحبت کنم. سوالات معمول منابع انسانی هم تکرار شد؛ اینکه نقاط قوت و ضعفم را بگویم و اینکه چگونه به رفتارهای منشیانه یا فشار کاری پاسخ می‌دهم، همچنین درباره تمایل یا مقاومت من در مواجهه با موارد مختلف شغلی پرسیدند. بعد از آن به شرایط کاری پرداختند اما توضیحی درباره نتیجه‌ی مصاحبه یا نحوه‌ی اعلام نتیجه ارائه نکردند و گفتند در صورت پذیرش یا رد تماس خواهند گرفت، اما چنین تماسی نگرفتم و این موضوع برایم ناامیدکننده بود. به گفته‌ی این کاربر، به نظر می‌رسید که فرایند ارتباط‌دهی شرکت چندان حرفه‌ای نیست. امیدوارم برای شما هم موفقیت‌های بیشتری رقم بخورد.

وقتی به رونیکس برای کار تولیدکننده محتوا به زبان فرانسه مراجعه کردم، به نظر می‌رسید که آگهی از من می‌خواست به یکی از زبان‌های خارجی تسلط کامل داشته باشم و در عین حال انگلیسی هم مسلط باشم تا بتوانم محتوای متنی تولید کنم.

در ملاقات اول با رونیکس، نظردررسانی از خود شرکت درباره ساختمان شیک و جذاب بود و این نکته به من انگیزه داد. وقتی رزومه را فرستادم، گفتند برای مصاحبه باید ساعت ده بیایم و تا اتمام فرم کار، تقریبا تا یازده و ده دقیقه معطل شدم تا نوبتم برسد. تصور می‌کردم مصاحبه با یک مدیر ارشد فنی است، اما در ادامه پرسش‌هایی درباره سوابق و نمونه‌کارهایم مطرح شد. سپس سیستمی روی میز گذشت تا طراحی صفحه اصلی سایت شرکت را پیاده کنم؛ چیزی که گفتند خبرش قرار است اعلام شود. به جز مدت انتظار، به نظرم فرد ارشد فنی فردی بااحترام و متخصص در کارش بود.

در رونیکس به طور تمام‌وقت کار می‌کردم و مدت همکاری‌ام کمتر از یک سال بود، که سال آخر کاری من ۱۳۹۹ بود.