توسعه دهنده نرم افزار سیستم های امبدد

تجربه کاری توسعه دهنده نرم افزار سیستم های امبدد در سافور/سافتور موشن (سوژو)

امتیاز ۳٫۰ از ۵ (اردیبهشت ۱۴۰۱ تا اردیبهشت ۱۴۰۲).

من تجربه‌ای کوتاه از شرکت سافور/سافتور موشن در سوژو داشتم و دیدم نسبت به نقاط قوت و ضعف شرکت تا حدودی محدود بود. به عنوان تجربه‌ای واقعی از کارمند، نکات زیر رو به خاطر دارم: اولین نکته اینکه فضای کار نسبتا حرفه‌ای بود؛ اضافه‌کار یا داده‌های بی‌ربط به من محول نمی‌شد و انتظار زیادی هم از کارم نبود. فشار کاری هم غیرعادلانه نبود و تنها در زمان ددلاین‌های معمولی فشار وجود داشت. محیط کار دوستانه و راحت بود. بطور کل دو دسته همکار داشتیم: کسانی که سطح شغلی هم‌سطح بودند و با هم همکاری می‌کردند و همکاران چینی که رابطه‌شون بیشتر به شکل کارمند-تیم لید بود. هر دو گروه ایرانی و چینی با رفتاری مهربان و کمک‌کننده بودن و هیچ‌وقت حس برتری یا مانعی برای انتقال دانش احساس نمی‌شد. افراد باتجربه‌ای هم وجود داشتن؛ هم تیم ایرانی و هم تیم چینی با تخصص‌های مختلف حضور داشتن که کار رو خیلی کمک می‌کردن و افراد غیر فنی چینی هم پیگیر بودن و می‌شد روی کمکشون حساب کرد. در مورد ساختار سازمانی هم باید بگم که سلسله‌مراتب مشخصی وجود داشت اما نه با بروکراسی بیش از حد: هر چند نفر، معمولا دو تا سه نفر به یک سوپروایزر می‌رسیدند و فاصله‌ی مدیریتی تا مدیر پروژه معمولا حدود چهار لول بود؛ در کل نسبت مدیران و تیم لیدها به کارکنان فنی معقول بود. امکان کار از راه دور وجود داشت و ساعات کاری با کار یک شرکت عادی تطبیق داشت. اضافه‌کاری نبود و خارج از ساعات کاری هم کار جدی انجام نمی‌شد. استفاده از فناوری‌های روز هم مزیت بود؛ پروژه‌ها با تکنولوژی‌های مرتبط با موضوعات روز دنیا انجام می‌شدند. اگرچه مانند استارتاپ یا شرکت‌های دانش‌بنیان نوآوری همیشگی نبود، اما پروژه‌ها به‌طور کلی ارزش‌مند و مرتبط با صنعت بودند و واقعا به مشتریان تحویل داده می‌شدند. پروژه‌ها بزرگ و مشخص بودند و با مشتری‌های جدی و شرکت‌های باسابقه کار می‌کردیم. این‌ها حس حرفه‌ای بودن و جدی بودن کار را تقویت می‌کرد. از نظر آینده‌نگری و پیشرفت، با ادعاها و همین طور روندی که در مدت کوتاهی دیدم، به نظر می‌رسید شرکت هدف‌ش توسعه و ورود به فناوری‌های جدید و گسترش کار و مشتری‌هاست؛ از نظر فنی و جایگاه شغلی هم انتظار وجود فرصت‌های پیشرفت می‌رفت. روزهای کاری هم با تفاهم بین ایران و چین بود: جمعه و شنبه تعطیل بود و در مجموع حدود چهل ساعت در هفته کار می‌کردم. تعطیلی شنبه برای انجام کارهای اداری، مزیتی محسوب می‌شد. نکات منفی هم کم نبودند. حقوق ارائه‌شده چندان رقابتی نبود و حتی با برخی شرکت‌های داخلی برای افراد با تجربه و تخصص هم رقابت نمی‌کرد. مذاکرات حقوقی هم معمولا محدود بود و غالبا سه‌ماهه آزمایشی و دو ارزیابی سالانه برای تعیین حقوق مطرح می‌شد. علاوه بر این، مزایا و پرداخت‌های جانبی خیلی وجود نداشتند؛ بیمه، سنوات، عیدی و بن‌ها کم بودند یا نبودند. تعطیلات هم خیلی با تقویم ایران هم‌سو نبود و به طور هم‌زمان با تعطیلات چین بود؛ نتیجه این بود که امکان استفاده از تعطیلات زیاد کم می‌شد، هرچند برخی روزها به صورت بدون حقوق تعطیل می‌شدند تا کمی ناهماهنگی جبران شود. آنچه در توصیف شغل آمده بود، در عمل تفاوت زیادی داشت؛ کلیات همان بود اما مشخصا اینکه با چه مهارت‌هایی باید کار کنیم یا چه مهارت‌هایی ارتقا پیدا می‌کنند، خیلی تفاوت داشت. از نظر پیشرفت ف