اداری

درباره این شرکت تجربه خودم را چنین به خاطر دارم که چند ماه پیش تماس گرفتم تا رزومه‌ام را برای یکی از آگهی‌های شغلی بفرستم. اما هر بار که ارتباط برقرار می‌کردم، با فردی متفاوت وصل می‌شدم و پس از توضیح مفهوم کار، دوباره به شخص دیگری ارجاع می‌شدم. در نهایت آخرین تماس هم قطع شد و از کار کلا منصرف شدم. نمی‌دانم این تجربه چه خوبی یا بدی برای کار در کارخانه داشت، اما ترجیح می‌دهم با شما راجع بهش بررسی کنید. اگر حضوری هم بخواهید بیایید، من تصمیمم را گرفتم و دیگر پیگیری نمی‌کنم. شاید مشکل از خطوط تلفن بود یا ارتباط برخی افراد با هم درست نیست.

با اینکه مرخصی حق همه کارگران است، اما در این شرکت معمولا اجازه‌ی استفاده از مرخصی کم است و فقط به ندرت و با مشکل می‌توان مرخصی گرفت. اکثر کارخانجات حداقل دو روز مرخصی در ماه دارند، اما کارخانه لیمون در شهرک صنعتی پرند چنین امتیازی ندارد. حقوق‌ها کاهش پیدا کرده و طبقه‌بندی مشاغل اجرا می‌شود؛ برخی شغل‌ها حتی کمتر از حد اعلام‌شده توسط وزارت کار پرداخت می‌شوند و در اطلاع‌رسانی به کارکنان هم شفافیتی وجود ندارد؛ فقط مدیران کارنامه‌ی حقوق را تعیین می‌کنند و اکثر نیروها از مبلغ دقیق حقوق بی‌خبرند. پیش از این کارخانه جایگاه بهتری داشت، ولی با گذشت زمان وضعیت بدتر شده؛ مدیران ارشد در همه‌ی زمینه‌ها دخالت می‌کنند. مزایای قابل‌توجهی هم وجود ندارد؛ شرایط کاری در این واحد کارخانه‌ای مناسب نیست و بیمه، ناهار و سرویس کارگران در سایر کارخانه‌های هم‌جوار رایج است. حتی بنرهای استخدامی‌شان هم این نکته را نشان می‌دهند. امنیت شغلی هم پایین است و کارکنان نسبت به مطالبه‌های خود، اطلاعاتی از حقوق دریافت نمی‌کنند. به‌طور کلی، برخی کارشناسان تنها اندکی از حداقل‌های وزارت کار دریافت می‌کنند.

تماس گرفتم با شرکت، اما برخورد حاضر نبود و خط قطع شد؛ کارکنان کارخانه با بی‌احترامی و خشونتی غیرمنتظره رفتار می‌کردند و خیلی ناراحت شدم از این رفتارشان. تنها می‌خواستم سوالی بپرسم، اما نتوانستم.

برای کارفرمایان به ظاهر جذاب نیست؛ چون حقوق را پایین می‌آورند و معمولا به‌صورت حضوری باید مراجعه کنم و در آگهی‌ها خبری از حداقل حقوق دقیق نیست. حقوق همواره بر پایه دسته‌بندی مشاغل تعیین می‌شود و این باعث می‌شود که پایه حقوق در مقایسه با سایر موقعیت‌ها کمتر از انتظار باشد. با توجه به اینکه این را از تجربه‌ی شخصی خودم می‌گویم، گمان می‌کنم شرکت به‌طور مشخص مقدار حقوق را مشخص نکرده و ترجیح می‌دهد افراد را به مراجعه حضوری دعوت کند تا درباره حقوق صحبت شود. در مجموع احساس می‌کنم شرایط مالی قرارگیری در این شرکت از منظر من مناسب نیست و ترجیح می‌دهم فرصت‌های دیگری را بررسی کنم که شفافیت بیشتر و حقوق پایه‌ بهتر ارائه دهند.

تجربه‌ام در این شرکت را با واقعیت مشخص می‌کنم و به شکلی تازه و روان بیان می‌کنم. از همان ابتدا می‌خواهم بگویم که زمانی که به این کار پیوستم، اوضاع خیلی ایده‌آل نبود و فشار کاری زیاد و دغدغه حقوق پایین دایم همراه‌مان بود. کارفرما در واقع برای من و سایر همکاران، ساعات کار طولانی‌ای داشت، به طوری که از هشت تا هفت شب بود و اضافه‌کاری نیز به‌طور مداوم و اجباری اعمال می‌شد. می‌گفتند اگر کارت بماند باید اضافه‌کاری انجام بدهی، و در عمل این اضافه‌کاری به بخشی سراسری از کار تبدیل شده بود. از شنبه تا پنج‌شنبه کار می‌کردیم و ساعات کار بالا بود، به ویژه با کمبود نیرو که همیشه وجود داشت، این شرایط سخت‌تر هم می‌شد. بسیاری از همکاران تازه‌کار پس از یکی دوماه از شرکت بیرون می‌رفتند، به دلیل حقوق پایین و ساعات طولانی کار. حقوق‌ها با توجه به سابقه کار، در وزارت کار ثبت می‌شود و معمولا با افزایش تجربه کمی ارتقا می‌یابد، اما انصافا افزایشی محسوس نبود. تجربه من از این شرکت تصمیم به ترک را تقویت کرد؛ پیشنهاد می‌کنم اگر به دنبال تجربه‌ای بهتر هستی، شرکتی را انتخاب کنی که حقوق بالاتر و ساعات کاری کمتری ارائه دهد. تشویق‌کنندگان شرکت اغلب از مدیران یا معاونان صحبت می‌کنند و ممکن است دیدگاه مثبت از این مجموعه ارائه دهند. در مقابل، من ترجیح می‌دهم واقعیت را به‌طور واضح بیان کنم تا تصمیم درست‌تری بگیرید. مزایای کار با شرکت شامل سرویس رفت‌وبرگشت به پرند و ارائه ناهار بود، اما این‌ها به‌تنهایی کافی نبودند تا رضایت کامل از کار را به همراه بیاورند.