موشن گرافست

در حال حاضر در رفاه کار می‌کنم و با وجود تایید کامل صحبت‌های همکاران سابق، وضعیت من همچنان بلاتکلیف است و هیچ قطعیتی درباره آینده وجود ندارد. هر لحظه ممکن است نیروها تعدیل شوند یا شعب رفاه تعطیل شوند. ساعات کار برای آقایان نامنظم است و تنوع کالاها آنقدر پایین است که مشتریان با ما درگیر می‌شوند. سهمیه قند و چای نداریم و مجبور می‌شویم از خانه خودمان تهیه کنیم. حقوق ماهی یک و نیم با تاخیر واریز می‌شود.

من به طور کامل از وضعیتی که در اینجا تجربه کردم صحبت می‌کنم و با نگارشی تازه و صحت محتوا تا حد امکان نوشتار را تبدیل می‌کنم. ابتدا تصمیم داشتم عید از کار بیرون بمانم اما مسوول مربوطه گفتند تا از سفر برگردیم صبر کنم و قرارداد را امضا کنم تا اول سال جدید بیایم، و گفتند هفت روز اول عید باید حضور داشته باشم. چون قول داده بودم به بچه‌هایم و با پدرشان می‌خواستیم سفر برویم، ناچار شدم قرارداد را امضا کنم و به بچه‌ها گفتم که از ۸ فروردین برای همیشه قصد خروج دارم. با این وجود، در روز ۸ فروردین تغییر شد و به من گفتند که باید به کار برگردم زیرا قرارداد امضا شده و نیرو لازم است. من هم گفتم این تصمیم با من است و باید قول بدهید که به قول من عمل کنید. تیم مدیریت گفتند که اگر خودم را جدی بگیرم اجرایش می‌کنیم و من هم با دشواری به کار برگشتم. در همان روزها برای من مشخص بود که ساعات کارم به بعد از ظهر محول می‌شود و حتی برای رفت و آمد با مشکل روبرو بودم. در خانه هم Omar که همسرم بود باید برای رساندن من به خانه کمک می‌کرد. در ماه رمضان فشار کاری خیلی بالا بود و اغلب می‌گفتند مقدار بیشتری کار نزنم، اما از طرف آن‌ها فشار بسیار زیادی به من وارد می‌شد و با مشتریان خاص هم در کار بودیم که باید مقدار بیشتری از گوشت و مرغ برایشان می‌زدیم و فاکتور می‌کردند. حقوق ماه اول به طور کامل پرداخت نشد و من از اواسط دی ماه در نهایت حقوقم به مبلغی حدود ۲ میلیون پرداخت شد، سپس حقوق بهمن به طور کامل پرداخت نشد و در نهایت عید مقدار کمی پرداخت شد. بیمه هم دو ماه کامل به تاخیر افتاد و حتی برای داشتن بیمه تکمیلی و مراجعه به دکتر هم شرایط مساعد نبود. کار در انبار به شدت فشار بالا داشت و باید با دقت شمارش می‌کردیم و اشتباه‌های دیگران را هم پیدا می‌کردیم؛ در برخی روزها با وجود ۲۰ ساعت کار، به من و برخی همکاران پرداختی‌ها به سختی انجام می‌شد و برخی‌ها هم بی‌اعتبار می‌شدند. ساعات کاری در ده روز پایانی سال به شدت طولانی بود و در شب‌هایی تا سه صبح کار می‌کردیم. فضای کاری به گونه‌ای بود که فشارهای روحی و جسمی زیادی روی ما وارد می‌شد. محیط زیرآب‌زنی بود و جو گروهی بیشتر به سمت رفتارهای غیرحرفه‌ای می‌رفت؛ بعضی از همکاران با هدف‌دار بودن یا مسابقه‌های گروهی، رفتارهای نامناسب داشتند و برخی از آن‌ها از کار فرار می‌کردند یا به علت اشتباه‌های تازه‌کارها از آن‌ها سوءاستفاده می‌شد. وقتی از نمازخانه یا پشت صندوق برمی‌گشتم، خیلی موقع‌ها با محدودیت‌های دیداری و فاصله‌گذاری روبه‌رو بودم و حتی داشتن دستشویی ساده هم برای ما آرامی نبود. در پایان سال طولانی بودن ساعات کاری به حدی بود که ناهار هم معمولا کوتاه بود و در برخی روزها از ۷ صبح تا نیمه‌شب یا حتی تا ساعت‌های سعی شب کار می‌کردیم. برای گرفتن شماره همراه مشتریان هم محدودیت‌هایی وجود داشت و گاهی مدیران با نحوه‌ی برخورد تذکر می‌دادند که حق با مشتری است و وقتی مریض بودیم هم به ما ماسک دو عدد می‌دادند و یا اضافه می‌کردند که باید ماسک بزنیم. درباره شعبه خاصی که از شرق تهران صحبت می‌کردم، به طور کلی مشخص است که اینگونه فضا در آنجا وجود داشت و من از بقیه شعب اطلاعی ندارم. نهایتا تجربه من از کار در این محیط، با وجود برخی جنبه

برای من کار کردم در فروشگاه‌های زنجیره‌ای رفاه و ساعات کارش به‌شدت بالاست به طوری که واقعا از زندگی عادی فاصله می‌گیرم. فضای کار، همکاران، مدیریت و فضای فروشگاه پر از حاشیه‌سازی و بحث‌های بی‌مورد بود. حقوق‌ها با تأخیرهای طولانی پرداخت می‌شد یا به طور کامل کسر یا دست‌کاری می‌گردید. تمایز قائل شدن بین نیروهای واردشده از طریق پارتی و افرادی که ارتباطی ندارند به چشم می‌خورد. هیچ مزیت یا بن ماهانه‌ای ارائه نمی‌شد؛ در حالی که سایر شرکت‌ها گاه به پرسنل بن و امکانات متنوع می‌دادند، اما اینجا هیچ مزیتی نصیب کارکنان نمی‌شد. اخیرا بدهی به تامین‌کنندگان به همه شرکت‌ها سرایت کرده و به نظر می‌رسد که ورشکستگی در حال نزدیک شدن است. با کار در این مجموعه، ساعات غیر استاندارد حدود دویست و بیست تا دویست و بیست و هفت در ماه را تجربه می‌کنم و کمترین حقوق مطابق با وزارت کار را دریافت می‌کنم و هیچ مزیت دیگری هم وجود ندارد.