تجربه کاری در ماورانت

تجربه کاری در ماورانت — امتیاز ۱٫۰ از ۵.

شرکت ماورانت تجربه‌ای ناخوشایند برای من بود. کار سنگین و فشار بالای وظایف با زمان‌بندی محدود هم‌خوانی چندانی با امکانات موجود نداشت. اضافه‌کاری واقعا معنا نداشت؛ ممکن بود شب‌های زیادی تا ساعت هشت یا نه شب بمونی و کارها روی زمین بمونن، اما به خاطر تاخیرهای چند ساعته یا چند دقیقه‌ای در پایان ماه مقدار کمی از حقوقت کم بشه. دیدم کارمندانی که ده‌ها ساعت اضافه‌کاری داشتن هم به خاطر تاخیری چند ساعته در طول ماه کسر حقوق می‌شدن. سیستم شرکت بیشتر تسک‌محوره است تا انسانی. مهم نیست چه ساعتی میای یا میری، فقط میزان مشخصی از کار باید تحویل بشه. اگر کار بیشتر از توان یه نفر باشه هم چاره‌ای جز پیدا کردن راه‌حلی برای جمع‌کردنش نداری. از طرفی مشکلات مالی و کمبود بودجه همواره مطرح بود، اما افزایش حقوقی که در خرداد سال قبل وعده داده شده بود، هنوز پرداخت نشده بود. بعضی افراد که از اواخر سال ۱۴۰۴ از شرکت جدا شدن هم مدت‌ها بعد تسویه نشده بود و مطالبات‌شون باقی مونده بود. نکته جالب دیگه برخورد با کارمندانی بود که پیگیر مطالباتشون بودن یا نسبت به شرایط انتقاد داشتن. بارها دیدم که رفتار مدیر بخش یا کسانی که با مدیریت همسو بودن با این افراد تغییر می‌کرد. فضا برای آن‌ها به مرور سخت‌تر می‌شد و این حس پدید می‌آمد که به جای رفع مشکل، فرد به‌تدریج تبدیل به مساله می‌شود. در برخی موارد به جایی می‌رسید که فرد تصمیم به استعفا می‌گرفت. نکته ناخوشایند دیگری وقتی بود که نقدهای کارمندان در سایت‌های ارزیابی شرکت منتشر می‌شد. به جای پرداختن به ریشه مشکلات، بیشتر بر انتشار این نظرات و فشار برای نظرات مثبت تأکید می‌کردند. در کل احساس من از این مجموعه این بود که تخصص، تعهد و حجم کاری تعیین‌کننده نیستند. به نظر می‌رسید که کسانی که کمتر انتقاد می‌کنند و با مدیران همسو هستند، شرایط بهتری دارند. به همین دلیل فضای شرکت برای من محیطی نبود که بتوانم با آرامش نظر بدهم، انتقاد کنم یا دغدغه‌ها را مطرح کنم. و نکته آخر اینکه برای برخی وظایفی که کاملا خارج از حیطه کارمند بود، از همه می‌خواستند پیج‌های فیک پزشک‌های مجموعه را دنبال کنند و هر روز لایک و کامنت بالا بدهند؛ حتی با وجود کارهای زیادی که داشتیم و اگر انجام نمی‌دادیم، جریمه می‌شدیم. این کارها اصلا جزء وظایف ما نبود.