دانشجو کارشناسی دانشگاه ارشاد

در برخورد با ارشاد دماوند احساس کردم که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد اما اوضاع آن طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود. واقعا feels مانند این است که وقت و انرژی‌ام در اینجا هدر می‌رود و هر دانشگاهی از اینجا بهتر به نظر می‌رسد. در دوره اخیر با توجه به وضعیت همه دانشگاه‌های ایران، امتحان‌ها به صورت مجازی برگزار می‌شد و دانشگاه ارشاد از دانشجوها درخواست حضور فیزیکی داشت؛ این مسئله با وجود اینکه کل کشور مجازی بود، گلایه‌های زیادی به همراه داشت. به مدیر آموزشی نسبت بدهند که مسئولیت واضحی در این زمینه نداشت و امکانات مناسبی هم دیده نمی‌شد. اگر سطح پایین‌ترین نمره را هم بخواهیم نگاه کنیم، به نظر می‌رسد که حضور در اینجا به صرفه نیست. در اسفند سال گذشته وضعیت از نظر کلاس‌ها نامشخص بود؛ به گونه‌ای که برخی تصور می‌کردند تنها چند روز ادامه دارد اما در واقع مدت زیادی طول کشید و کلاس‌های اسفند به طور کامل برگزار نشد یا به تاخیر افتاد. امتحانات هم به تیر ماه منتقل شد و این تغییرات طولانی‌مدت، زمان و انرژی را تلف کرد. این مسائل به دلیل نبود مدیریت مناسب در حوزه آموزش بود. ما به صورت مجازی درس می‌خواندیم اما امتحانات میان‌ترم حضوری شد، در حالی که در کل کشور اکثر واحدها مجازی بودند. فضا به نظر آزاردهنده بود و با تغییر چرخه‌ها، نخست گفتند امتحانات مجازی است و بعد از آن اعلام کردند حضوری خواهند بود. حالا که بسیاری از دانشگاه‌ها مجازی امتحان می‌گیرند و معدل‌ها هم در نتیجه بهتری رسیده‌اند، ما ناچار شدیم حضوری امتحان بدهیم و این موضوع تأثیر منفی روی معدل‌مان گذاشت. به طور کلی احساس می‌کنم اینجا خیلی بی‌خاصیت است و کسی نبود که به من توضیح بدهد وگرنه تصمیمم برای حضور در اینجا را تغییر می‌دادم. اساتید اکثرشان بالای شصت سال هستند و درست متوجه نمی‌شوند چه می‌گویند؛ با این حال دانش‌های اساتید ساده و قابل فهم است، اما به نظر بسیاری بازنشسته‌ها بهتر است کنار بروند. بعضی اساتید جوان هم وجود دارند اما تعدادشان کم است. نسبت به دانشگاهی که از نظر ارائه امکانات و جو آموزشی هم‌سطح با دانشگاه‌های آزاد نیست، نمی‌توانم آن را مثبت ارزیابی کنم. در نهایت این‌که خیلی‌ها معتقدند آزاد بودن دانشگاه و شهری که هم‌سطح با آزاد است، مزیت بزرگی است؛ اما در اینجا به نظر می‌رسد که محیط آموزشی به گونه‌ای نیست که آرامش لازم را برای تمرکز و پیشرفت فراهم کند. بسیاری به این باورند که نباید با چنین وضعیتی ادامه داد و بهتر است به دنبال محیطی باشیم که واقعا به دانشجویان ارزش قائل باشد. همچنین برخی از رویه‌ها در تصحیح برگه‌ها و نمره‌دهی هم به نظر ناعادلانه می‌رسید و این مسئله فشارها را افزایش می‌داد. در امتحانات هم حضور کنترل‌شده مراقبان به حدی بود که دستورالعمل‌ها به سختی رعایت می‌شد و این موضوع می‌تواند روی نتیجه و آرامش دانشجو تأثیر منفی بگذارد.

در اینجا تجربه‌ای از دوره دانشجویی‌ام دارم که اگر بخواهید زندگی را هم تاریک‌تر کنید، پیشنهاد می‌کنم بخوانید. روح و روانم در آن دوره به شدت تحت فشار بود و احساس می‌کردم هیچ‌کس حمایت نمی‌کند. کمبود اساتید خوب به وضوح محسوس بود و فضای آموزشی چندان باکیفیت نبود. مدیر آموزش، شخصی که نامش را نمی‌خواهم ببرم، از لحاظ برخوردی عجیب و دارای انگیزه‌های منفی بود و رفتارهایی داشت که برای من عقده‌ای شد. استرس همواره در کنارم بود و گاهی احساس می‌کردم اصلا از جنگ که پشت سر گذاشته‌ام، در آرامش به‌دنبال یادگیری نیستم. در کنار اینها، مواردی مانند فشار مالی برای شهریه‌ها وجود داشت و با نبود امکانات مناسب آموزش مجازی مواجه می‌شدم. کارکنان بخش آموزش نیز به طور مداوم آزاردهنده به نظر می‌رسیدند و ناراحتی‌هایم را چندین بار تجربه کردم. نتیجه‌اش این شد که پشیمان شدم و به هیچ وجه توصیه نمی‌کنم دوباره بیایند.

برای من به عنوان دانشجو، هر ترم درس‌های مشخصی رو ارائه می‌کردن و ترم بعد به همین شکل دوباره ارائه نمی‌شد؛ انگار مثل دانشگاه‌های دیگه که هر ترم درس جدید می‌دهند نبود. اساتید به‌مراتب خوبی نداشتند. الان من به خاطر غیبت پنج نمره از نمره امتحانم کم شد؛ واقعا به سبک مدرسه ابتدایی بود. تدریس در حد کارشناسی بود اما نحوه گرفتن امتحان خیلی با سطح دکترا تفاوت داشت. بعضی از اساتید از بیست نفر دانشجو، ده نفر را می‌ریختند تا درس‌شان برای ترم بعد ارائه شود. هر ترم شهریه را بالا می‌بردند و امکانات رفاهی چندانی نبود. فقط دنبال پول بودند و به نظر می‌رسید که می‌خواهند سنوات اضافه بزنند تا دوباره از من پول بگیرند. از نظر من اینجا برای مقاطع کارشناسی یا ارشد مناسب نیست.