برنامه نویس

در این این مجموعه حقوق‌ها پایین و بعد از گذشت ۲۰ سال از تاسیسش هنوز لنگ پرداخت درست‌اند، و مدیریت همین عقده را سر کارمندان خالی می‌کند. نیروهای کم‌تجربه را جذب می‌کنند، ارزان ازشان کار می‌کشند و به‌محض اینکه فرد توقع منطقی پیدا کند، ماندن غیرممکن می‌شود. تک تک مدیر های فامیل این شرکت کوچک عقده‌ای و کنترل‌گر هستند تمرکز روی نمایش، شنود و قدرت‌نمایی است نه رشد. خبری از استراحت یا زمان ناهار نیست و نرخ ترک نیرو بسیار بالاست؛ بیشتر یک مجموعه خانوادگی با توهم سازمانی است. تعریف‌های بیش‌ازحد مثبت را جدی نگیرید؛ این کامنت‌های فیک مثبت همش از داخل خود مجموعه نوشته می‌شوند😂

من قبل از کرونا در کندا مشغول به کار شدم اون موقع نسبتا زود بچه ها را دور کار کردند و شرکت را برای کسایی که نمی شد دور کار کنند خلوت کردند تا اونجایی که از بچه ها شنیدم هنوزم یه تعدادی دور کارند یا هیبرید کار می کنند. محیط کار جدیه فان و تفریحش کمه اما اگه دستاورد کاری مهم باشه می تونی سالها گار کنی و یادبگیری و شرکت هم همراهی می کنه هم برای تحصیل برای ارشد و دکتری و هم مالی حمایت می کنه مثل وام و ... تو مسائل مالی دقیقند و حق و حقوق را کامل پرداخت می کنند نفر جدید از طریق نفرات سابقه دار آموزش میبینه تا برای کار آماده شه دفتر شرکت امیرآباده دسترسی اش خوبه اما جاپارک افتضاحه فشار کار بالاست و خروجی مناسب می خواند و زمان پرت کار کمه از اول هم طی می کنند که نباید سرکار، کار دیگه ازانجام بدی و خط قرمزشونه.

من در مورد همکاری با این شرکت نگران بودن به خصوص این که قبلش از مپنا خارج شده بودم و برای کار در شرکت نگران بودم. محیط کاری شرکت خوب و آرام و محبت آمیزه، بچه ها با هم رفیقن، مدیریت جوونه و حال و هوای بچه ها را میفهمه. ارتباط با مدیریت حتی مدیریت ارشد خیلی راحته. ادم ها در دسترس هستند. خیلی راحت بگم برای منی که از یک شرکت بزرگتر اومده بودم از هر نظر شوک زده بودم و لی به مرور زمان که جا افتادم حس خوبی از شرکت گرفتم. روزی هم که از شرکت به دلیل بارداری خارج شدم خیلی محترمانه بود . حتی برام مراسم کوچیکه خداحافظی گرفتن. اینم بگم هر جا برید با هر کسی کار کنید حتما ایرادهای دیده میشه ولی باید در کل به جنبه ها و شرایط مثبتی که در شرکت فراهم میشه نگاه کرد. فکر میکنم الکی یک شرکت چندین سال بالا نمیمونه با 150 نفر پرسنل.

من با این تصور وارد این مجموعه شدم که شاید تجربه کاری خوبی به‌دست بیاورم؛ اما واقعیت این است که اینجا بیش از آنکه یک محیط شغلی باشد، یک درس بزرگ بود برای اینکه هیچ تجربه‌ای ارزش تحمل بی‌احترامی را ندارد. حقوقی که پیشنهاد می‌دهند آن‌قدر پایین و توهین‌آمیز است که واقعاً جای تعجب دارد چطور انتظار دارند فرد با انگیزه و حرفه‌ای کار کند. قبول کردنش اشتباه من بود، صرفاً با این فکر که برای شروع تجربه بد نیست؛ اما خیلی زود فهمیدم اینجا فقط اتلاف وقت، انرژی و شأن کاری است. این مجموعه یک چرخه مشخص دارد: نیروهای کم‌تجربه را جذب می‌کنند، تا حد ممکن با کمترین هزینه از آن‌ها کار می‌کشند و به‌محض اینکه فرد کمی تجربه به‌دست می‌آورد یا توقع حداقلی و منطقی پیدا می‌کند، خودِ نیرو ترجیح می‌دهد برود. چون سطح کارها آن‌قدر ساده و ابتدایی است که یک نیروی تازه‌کار هم از پسش برمی‌آید، برایشان فرقی ندارد چه کسی باشد؛ مهم این است که «ارزان» باشد. قوانین و فرهنگ کاری به گونه ای است که نیروی کار صرفاً یک ابزار مصرفی دیده میشود نه انسان متأسفانه خیلی از افرادی که اینجا مشغول میشوند سرباز هستند و به اجبار شرایط مجبور به تحمل این وضعیت میشوند. اسم “شرکت” برای این مجموعه زیاده. واقعیت این است که با یک کافی‌نت خانوادگیِ کوچک روبه‌رو هستید که مدیر آن تصور می‌کند یک شرکت بزرگ و معتبر ساخته. اختلاف بین تصور ذهنی مدیریت و واقعیت مجموعه آن‌قدر زیاد است که برای کارکنان تبدیل به سوژه طنز روزمره شده بود. علاوه‌بر این، سبک مدیریت به‌شدت عقده‌محور و همراه با رفتارهای جبران‌کارانه است؛ انگار هدف اصلی نه رشد مجموعه، بلکه اثبات خود به دیگران است. به‌جای تمرکز روی پیشرفت، انرژی زیادی صرف نمایش، کنترل‌گری (حتی صحبت هاتون شنود میشه با دوربین! حتی اگر کاری باشه) و بزرگ‌تر نشان دادن مجموعه می‌شود. از نظر محیط کاری هم جای دفاع ندارد. بی‌احترامی عجیب، رفتارهای غیرحرفه‌ای، تصمیم‌گیری‌های هیجانی و سلیقه‌ای، و البته ساختار کاملاً خانوادگی که قوانینش بسته به حال روز تغییر می‌کند. چیزی به‌اسم منابع انسانی وجود ندارد — بیشتر شبیه خاله‌بازی سازمانی است تا یک محیط کاری سالم. استراحت؟ زمان ناهار؟ اینجا چنین مفاهیمی تعریف نشده‌اند. حتی موقع خوردن ناهار باید کار کنید. گرفتن چند دقیقه نفس کشیدن تبدیل به لطف می‌شود. نرخ ترک نیروها آن‌قدر بالاست که اگر کسی یک سال بماند، خودش تبدیل به خبر می‌شود. و همین بهترین شاخص برای شناخت کیفیت واقعی محیط است. اگر دانشجوی روان‌شناسی هستید، این مجموعه از نظر کیس مطالعه فوق‌العاده است.اما اگر به‌دنبال یک تجربه کاری سالم، حرفه‌ای و همراه با احترام هستید، قطعاً انتخاب‌های بسیار بهتری وجود دارد. در پایان هم اگر میان نظرات، چند تعریف غیرعادی و بیش‌ازحد مثبت دیدید، تعجب نکنید — با توجه به تجربه من و بسیاری دیگر، این‌ها کوچک‌ترین شباهتی به واقعیت ندارند و از داخل مجموعه نوشته شده‌اند. نتیجه نهایی: اگر برای وقت، آرامش و شأن کاری خود ارزش قائل هستید، این مجموعه را در لیست سیاه خود قرار دهید.

خیالتونو راحت کنم این شرکت مزایا نداره که هیچ تازه بعد اینکه از این شرکت اومدم بیرون فهمیدم چقدر آسیب به روانم زده چون تمام مدیرهای این شرکت کوچیک عقده ای هستند و با تحقیر کارمندهاشون میخوان اونا رشد نکنن و با همین بهونه حتی به ما حقوق هم نمیدادن جالبه که به اجبار اضافه کاری نگه میدارن بچه ها رو ولی پول اضافه کاری بهمون نمیدادن چیزی به عنوان پاداش و تشویق تو این مجموعه معنی نداره همه چی بر پایه تحقیر تعریف شده خداروشکر میکنم از اینجا اومدم بیرون چون این شرکت از لحاظ دانش مهندسی به شدت پایین بود چون پروژه درست و درمون هم نداشت واسه همین هیچ چیزه خاصی یاد نگرفتم و بعد از بیرون اومدن از این شرکت و همکاری با شرکتهای دیگه کلی چیزهای جدید یاد گرفتم و فهمیدم این شرکت چه ظلمی به کارمندهاش کرده بود.

من تجربه خوبی تو کندا داشتم و به نظرم یکی از نقاط قوت کاری من بود. خیالتون و راحت کنم کندا خونه خاله نیست!! شرکت خصولتی یا دولتی نیست. مدیرانشون خیلی کار میکنند و بیشتر نقش رهبر دارند تا رییس یعنی پابه پاتون کار میکنند طبیعتا تو این پا به پایی حتما پاسخگویی هست، تنش هست و وقتی به نتیجه برسه فضای کار تیمی رفاقتی هم هست. از روز اول هم بر عکس خیلی جاها قرارداد میبندندو شفاف عمل میکنند. روز خداحافظی هم بد خداحافظی نیستند. حق و حقوق و کامل و تر تمیز میدن. به نظرم برای من تاره کار خیلی خوب بود.