توسعه دهنده

دوستانه توضیح می‌دم که من از شرکت یسنا جدا شدم و این تجربه رو بازگو می‌کنم تا تصویر بهتری بده. در محیط کار هیچ فرصت واقعی پیشرفت وجود نداره و به جای رشد، فقط فاصله‌ای از ما ایجاد می‌شه. اکثر اوقات به عنوان اپراتور وب‌سایت در نظر می‌گیرید، اما این رو خیلی زود به رو در رو نمی‌گن و مجبور می‌شم زیر فشار کاری بایستم. حقوق به طور نامنظم پرداخت می‌شه و مدیرعامل گاهی خودش رو حق‌دار می‌دونه که هر وقت دلش بخواد چک حقوق رو امضا کنه. این نگاه باعث می‌شه احساس کنم چیزی که بهش نیاز دارم، وجود نداره و جریان قرارداد هم با وزارت کار بسته می‌شه تا مطمئن بشن راحتتر بتونن حقمو بخورن. حواشی زیادی تو شرکت هست و دو سه نفر به عنوان نورچشمی، عامل اصلی این حواشی‌اند که به خیلی‌ها فشار می‌آره. لید تیم هم از نظر فنی توانایی کافی نداره و به ویژه لید فرانت‌اند علاوه بر کمبود دانش فنی، حتی سافت‌اسکیل مناسبی هم نداره. بعد از ترک از شرکت، هنوز تسویه انجام نشده و تا الان هم روی خودشون نمی‌خوان واضح صحبت کنن. اینجا نه از نظر فنی کمکی احساس می‌کنی و نه آرامشی هست که بهش نیاز داری. مسیر پیشرفت هم برای شما هموار نمیشه و حتی با وجود تلاش، با تحقیر مواجه می‌شید. به نظر می‌رسه تنها راه پیشرفت در اونجا، چاپلوسی و نادیده گرفتن رئالیت‌هاست.

من از مکان کارم ناامیدم و تصمیم به ترک گرفتم زیرا مدیریت شرکت به شدت ضعف دارد؛ چند مدیر وجود دارند که در تمام جنبه‌ها دخالت می‌کنند و به همین دلیل فضای کار پر از حاشیه است. اغلب پرسنل مدت زیادی دوام نمی‌آورند و هر روز نظر مدیران عوض می‌شود، پس نمی‌شود دقیقا فهمید چه کار کدی را باید انجام بدهی. حقوق هم به صورت نامنظم پرداخت می‌شود؛ از دوم تا شانزدهم ماه است و هر زمان مدیر تشخیص بدهد، دو بخش پرداخت می‌شود: یکی را در بخش اول قرارداد و دیگری را به صورت شفاهی بیان می‌کنند. با این حال بیمه را انجام می‌دهند.

دو سالی بود که با این تیم کار می‌کردم و ارتباط خوبی با کل مجموعه داشتم. یسناتیم شرکتی است که از سال‌های گذشته در مسیر توسعه حرکت کرده و مدیرانش انعطاف‌پذیر هستند؛ به‌علاوه با مدیر فنی هم رابطه دوستانه‌ای پیدا کردم. اینجا سیستم انگیزشی مشخصی وجود دارد و همه‌ی کارکنان می‌تونن دیدگاه خودشون رو بیان کنن و تصمیم‌گیری نهایی از طریق رأی‌گیری انجام می‌شه. در تجربه‌ام از یسناتیم، احترام زیادی بین مدیران و کارکنان مشاهده می‌شد و همواره روی کیفیت کار تأکید می‌شد تا استانداردها حفظ بشه. افرادی رو دیدم که با مشکلات روبه‌رو بودن؛ اکثرشون یا دانش فنی کافی نداشتن یا به لحاظ رفتاری و اخلاقی مشکلی داشتن که باعث جدایی‌شون از تیم فنی می‌شد. هیچ‌وقت به‌صورت سلیقه‌ای با کسی برخورد نشده و نه تنبیه‌ای غیرمنصفانه دیدم و نه تشویقی سطحی. حقوق همواره منظم پرداخت می‌شد، حتی بعد از شیوع کرونا که با اون‌ها همکاری کردم و حقوقم نسبتا منظم‌تر از برخی‌جاهای دیگه بود. به‌نظر من یسناتیم برای آدم‌هایی که دنبال رشد و کار سالم هستند، محیط خیلی خوبی است. یکی از ویژگی‌های خوبشون قابلیت «زمان دارک زون» بود؛ در این بازه تقریبا دو ساعت به موبایل دسترسی نبود و همدیگرو بالای سر کارمون نمی‌بردیم تا تمرکز کنیم. این رفتار، جای خالی امروزی این کار در کار فعلیم و اعتراض مدیران رو در پی داشت، اما به نظر من ارزش داشت. قطعا دلم برای این تیم تنگ می‌شود چون چیزهای زیادی یاد گرفتم و امیدوارم دوباره فرصت همکاری باهاشون پیش بیاد.

شرکت یسنا را تجربه کردم. در واقع همان‌طور که به‌دنبالش بودم، کار به عنوان برنامه‌نویس وب شروع شد و با چیزهای عجیبی روبه‌رو شدم. حقوق به صورت روزانه دقیق مشخص نبود و به صورت دو بخش پرداخت می‌شد: بخشی پایه که همان مقدار توافق اولیه بود و بخش دیگری که کنار گذاشته می‌شد. در دو تا سه ماه ابتدایی، حدود هفتاد درصد حقوق را می‌دادند و می‌گفتند دوره آزمایشی است. مدیران از این که در شرکت حرف بزنی و نظراتت را بیان کنی خوشحال نبودند و می‌گفتند فقط باید تمام روز به کدنویسی بپردازی. برای ناهار آشپزهای شرکت غذا می‌دادند، اما پول آن از حقوق کم می‌شد. فضای شرکت جوان بود و چای و کیک رایگان ارائه می‌دادند. به طور کلی فرصت‌های بهتر هم وجود داشت، اما گزینه مناسبی هم به نظر می‌رسید.