به محض رسیدن با یک فضای کوچک و فشرده روبهرو شدم و در همان لحظه فصلی از نگرانی درباره وضعیت بهداشت قابل حس بود. مصاحبه کارشناس مشاوره خیلی ساده و روالمند برگزار شد: درباره تجربیاتم در پروژههای قبلی صحبت کردم و تعدادی سؤال تخصصی مطرح شد که پاسخهای مناسبی به آنها دادم. هنوز نتیجه را نگرفتهام و حتی اگر نتیجه مثبتی هم باشد، به خاطر فضای نامنظم و عدم اجرای نکات بهداشتی، تمایل به پذیرش ندارم.
زنگ زدن که بیا برای مصاحبه. رفتم و به محض اینکه نشستم، بدون اینکه آقای مدیر چک کنن رزومهی من رو، گفتن ما نمیتونیم با هم کار کنیم. گفتم چرا؟ گفتن شما پوششت خیلی بستهست!!! من مانتو شلوار اداری سادهی مشکی تنم بود با شال. گفتن ما مشتریامون خاصن، شما از پس این کار بر نمیاید. من رزومهی عکسدار فرستاده بودم، اگر چک میکردن رزومه رو، لازم نبود منو اینهمه مسیر بکشونن تا دفتر!!! هر چند مسخرهست که فکر کنیم من چون شال سرم بوده، پس نمیتونستم کار اداری انجام بدم! من ۳ سال سابقه کار خوب، توی سازمانهای بزرگتر داشتم و هیچوقت بابت پوششم به مشکل نخورده بودم.
مصاحبه آنلاین بود و سر وقت شروع شد. لید تیم دواپس خانم بود و مدام تاکید داشتن که برای نیروهای جونیور و مید هیچ برنامه آموزشیای ندارن، یعنی خودت باید تلاش کنی و یاد بگیری. خیلی روی آشنا بودن با دو تا ابزار مدیریت پروژه و مستندسازی پافشاری داشتن — حتی بیشتر از ابزاری که کانتینرها رو اورکستره میکنه، که این برام عجیب بود. در کل شرکت بد نیست؛ قبلاً سرپرست دواپس آقا بودن که نقش منتور داشت و جونیورها رو خوب آموزش میداد.
چند دقیقه وقت بگذار و به هزاران نفر کمک کن تصمیم شغلی بهتری بگیرند — کاملاً ناشناس.