در مدت کوتاهی که در واحد منابع انسانی این شرکت کار می‌کردم، تصمیم گرفتم از آنجا خارج شوم. فضا پر از روابط خانوادگی و دوستی بود که کار را به شکل غیرمنصفانه‌ای تحت تأثیر قرار می‌داد. آن‌طور که به من می‌گفتند، ارتباطات شخصی روی تصمیم‌گیری‌ها تأثیر می‌گذاشت و یک نفر که زیر نظر من بود، با مدیر ارتباط خانوادگی داشت و مدیر هم بدون اینکه به من اطلاع بدهد، برای او مرخصی می‌داد. چنین وضعیتی باعث می‌شد نتوانم به راحتی از حقوقم دفاع کنم، چون دوطرف با هم رفیق بودند. همچنین مشاهده می‌کردم برخی کارمندها بدون اینکه نظر من را لحاظ کنند، استخدام می‌شدند. اوضاع از این هم بدتر بود؛ در دوره‌های بودجه‌بندی دویست-سه‌هفته‌ای، سه تا چهار شب به‌طور مداوم تا ساعات پایانی شب در شرکت می‌ماندیم و این فشار روی خانواده‌هایم تأثیر می‌گذاشت. مدیر با وجود درخواست‌های مکرر برای تقسیم کار، اصرار داشت نگه داشتن نیرو تا چهار صبح حق اوست. به طور خلاصه، هیچ توصیه‌ای برای کار در واحد منابع انسانی یا مالی این مجموعه ندارم و خوشحالم که از آنجا فرار کردم.