ایزی نوا
کار را قبول کردم اما به رغم تلاش‌ها، احساس می‌کردم در یک چرخه بی‌پایان گیر کرده‌ام. هر روز با مدیرهای جدید روبه‌رو می‌شدم و مجموعه‌ای از نیروهای تازه وارد پشت سر هم می‌آمدند. وعده‌های متعدد مثل پاداش یا حقوق مناسب و مزایا به واقع اجرا نمی‌شدند و همواره صحبت از نبود پول می‌کردند. تصمیم‌های سریع درباره حقوق و شرایط هم گاهی به تعویق می‌افتاد. اگر ارتباط‌ها یا حمایت‌های لازم وجود نداشت، امکان ارتقا هم کم رنگ به نظر می‌رسید. پروژه‌ها معمولاً نتیجه‌بخش نبودند و فضا زیر سایهٔ صحبت‌های تیره و سمی بود.