تجربه من از کار در شرکت ولفی را با نگرشی تازه و صریح بازگو میکنم در نگاه اول فکر میکردم فرصتهای بزرگی برای پیشرفت وجود دارد اما خیلی زود متوجه شدم که واقعیت فرق میکند. در مراحل مصاحبه احساس میکردم تیمی قدرتمند و با نیروهای باکفایت گرد هم آمده، اما پس از گذر زمانی کوتاه روشن شد که سطح دانش فنی در بخشهای کلیدی پایین است و راهحلهای ارائهشده برای توسعه محصول اغلب ناکافی و بیاثر به نظر میرسید. تیم توسعه با تجربهی پایین کار میکند و مدیریت منابع انسانی در سطح مطلوبی نیست. پروداکت منیجرها نه تنها از هدف محصول آگاهی لازم را ندارند، بلکه به سادهترین سوالهای کسبوکار هم پاسخ مشخصی ارائه نمیدهند و این سردرگمی را بیشتر میکند. در کنار این مشکلات، قرارداد کتبیای برای کارکنان وجود ندارد و همین موضوع امنیت شغلی و پوشش بیمه را به خطر میاندازد. ساعات کاری طولانی است و به دلیل نبود هماهنگی بین بخشها، فشار کاری زیادی روی توسعهدهندگان ایجاد میشود. محیط کار نسبتا کوچک است و جمعیت حدودا بیست تا سی نفر در فضا وجود دارد؛ آرامش کم است و هر لحظه اضطراب و شلوغی دیده میشود. حاصل تفکراتم این است که بودن در این مجموعه نه برای درآمد، نه برای یادگیری، نه برای رشد و موفقیت حرفهای گزینهای مناسب نیست.