تجربه همکاری من در هلدینگ بهپویان هوشمند امید، به‌ویژه در دوره مدیریت محسن باباخانی، با نارضایتی جدی از شیوه تصمیم‌گیری و نحوه برخورد ایشان با برخی کارکنان همراه بود. مهم‌ترین انتقاد من، تأثیرپذیری از قضاوت‌های یک‌طرفه برخی مدیران میانی، اتخاذ تصمیمات بدون بررسی مستقل و نادیده‌گرفتن حق شنیده‌شدن توضیحات کارکنان است. یکی از مصادیق نگران‌کننده، عدم پرداخت بخشی از مزایای مالی مورد مطالبه، از جمله پاداش مجمع، بدون ارائه دلایل مستند بود. در تجربه شخصی من، حتی با وجود پیگیری و تأکید مدیران منابع انسانی و مالی بر رسیدگی و پرداخت مطالبات، شخص آقای باباخانی با آن مخالفت کرد.از برخی موارد مشابه درباره دیگر کارکنان نیز اطلاع دارم. به باور من، چنین تصمیماتی این نگرانی را ایجاد می‌کند که مزایای مالی کارکنان، به‌جای آنکه بر مبنای ضوابط روشن پرداخت شوند، تحت تأثیر قضاوت‌ها و ترجیحات شخصی مدیریت قرار گیرند و عملاً به اهرم فشار مالی تبدیل شوند. چنین وضعیتی، فارغ از انگیزه تصمیم‌گیرنده، با اصول انصاف و مدیریت حرفه‌ای سازگار نیست. همچنین تفاوت محسوس در برخورد و حمایت از نیروهای تازه‌وارد در مقایسه با برخی کارکنان پیشین و باتجربه، نبود معیارهای شفاف و یکسان و پاسخگو نبودن مدیرعامل به اعتراضات و پیگیری‌های مکرر، از دیگر ضعف‌هایی است که مشاهده کردم. البته این مشکلات را نباید به همه مدیران هلدینگ تعمیم داد. در مجموعه افرادی حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیر نیز حضور دارند که برای احقاق حقوق کارکنان تلاش می‌کنند؛ اما تصمیمات مدیریت ارشد و برخی مدیران میانی می‌تواند این تلاش‌ها را بی‌نتیجه بگذارد. از نظر من، مهم‌ترین نقاط ضعف مدیریت آقای باباخانی، سوگیری در تصمیم‌گیری، فقدان انصاف سازمانی، برخوردهای غیرهمسان و پاسخگو نبودن درباره تصمیمات مؤثر بر حقوق کارکنان است. از نظر من، این شیوه مدیریت با سوگیری در تصمیم‌گیری و فقدان انصاف و عدالت سازمانی، برخوردهای غیرهمسان و پاسخ گو نبودن درباره تصمیمات مؤثر بر حقوق کارکنان، اعتماد کارکنان و امنیت مالی و شغلی آنان را از بین برده و زمینه نارضایتی و خروج نیروهای حرفه‌ای را فراهم می‌کند. این متن بیان تجربه و ارزیابی شخصی من است و امیدوارم به اصلاح رویه‌های مدیریتی، پاسخگویی بیشتر و رعایت حقوق کارکنان کمک کند.