در آغاز احساس کردم که به وقت داوطلان بی‌احترامی شد و همه‌ی ما در یک زمان، بدون نوبت‌بندی منظم فراخوانده شدیم؛ انتظار طولانی دو ساعته‌ای که واقعا غیرحرفه‌ای بود. فضاي کار شرکت هم استاندارد نبود؛ خانه‌ای ویلایی را بدون هیچ تابلو یا اعلامی به محیط کار تبدیل کرده بودند و محوطه انتظار با یک مبل دو نفره تدارک دیده شده بود. ما تعدادمان پنج نفر بود و خوشبختانه دو نفر از ما خانم بودیم و باقی آقایان با ادب به جای ما تعارف می‌کردند. پس از دو ساعت که به لطف داشتن کتاب همراهم، دیوار را می‌نگریستم، برای مصاحبه وارد شدیم. مدیرعامل همراه با پسرش، دامادش و یک مسئول منابع انسانی نشسته بودند و تنها به سابقه و تحصیلات من بسنده کردند؛ درک مناسبی از دانشگاه‌های دولتی معتبر و استانداردهای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های برتر دولتی مانند امیرکبیر وجود نداشت. همچنین تعصب و بدبینی نسبت به کارجو را هم احساس کردم. در نهایت قرارداد تعهد سه ساله‌ای پیش رویم گذاشتند که در آن هیچ حقی برای من به‌عنوان کارجو ذکر نشده بود؛ برای مثال هر مسئولیتی که می‌دادند باید قبول می‌کردم، گویی منشی با مدرک ارشد مهندسی از دانشگاه امیرکبیر بودم. ضمنا تضمین‌های میلیونی هم می‌گرفتند. حقوق با اضافه‌کار ماهانه حدودا سی‌هزاز ساعتی، کمتر از حد کف حقوق وزارت کار بود و کمتر از یک میلیون و هشتصد بود. و به‌همراه بایدها و مزاحمت‌های بی‌اهمیت می‌گفتند که سابقه کارت کم است برای صادرات ما. به‌خاطر همه‌ی این موارد، امیدوارم هرگز کسی چنین گفت‌و‌گو و تجربه‌ای در یک شرکت مشابه نداشته باشد.