سرابی به نام رمیس

اگه می‌خواید علاوه بر امنیت شغلی، آرامش و سلامت روانتون رو هم از دست بدید، وارد رمیس بشید. تقریباً بعد از جنگ هر دو ماه یک بار کل شرکت پر از استرس تعدیل می‌شد. قراردادها رو دوماهه تمدید می‌کردن، بعد از دو ماه چند نفر تعدیل می‌شدن و دوباره همین چرخه تکرار می‌شد؛ استرس، تمدید دوماهه، تعدیل بعدی... مدیرها و سرپرست‌ها فقط به فکر خودشونن و هیچ تلاشی برای حمایت از زیرمجموعه نمی‌کنن. بعضی سرپرست‌ها هم با وجود بی‌کفایتی، همچنان توی همون جایگاه موندن. فرهنگ شرکت به‌شدت سمیه. سلام نکردن، نگاه‌های از بالا به پایین، غیبت و حاشیه، چیزیه که تقریباً هر روز باهاش سروکار دارید. جالبه که منابع انسانی همدلی رو جز ارزش های شرکت تعریف کرده ولی فقط روی کاغذ از «همدلی» حرف می‌زنه. در عمل نه همدلی‌ای دیدم، نه حمایتی. اگر قرار باشه بین کارمند و کارفرما یکی رو انتخاب کنه، بدون شک سمت کارفرما می‌ایسته. درکل نقش مجسمه توی این شرکت از منابع انسانی بیشتره.

به هیچ عنوان شرکت رمیس رو توصیه نمیکنم. اگر وارد این شرکت شدید فقط به چشم کار پروژه ای بهش نگاه کنید چون اصلا امنیت شغلی ندارید. امسال کاهش نیروهای شرکت جز برنامه هاشون بود ولی خیلی غیرانسانی جنگ رو بهونه کردند و نیروها رو توی شرایط جنگی تعدیل کردند حتی کسایی که سالهای زیادی توی رمیس بودن چون در این شرکت نیروی انسانی اصلا اهمیتی نداره و وقتی نوبت پرسنل میشه بودجه ندارن ولی به مناسبت های مختلف برای همسر مدیرا هدیه ارسال میشه. وقتی کار دارن نیرو میگیرن وقتی کارشون تموم میشه یه واحد رو منحل و تعدیل میکنن. حتی یک نفر از منابع انسانی تماس نگرفت همدردی کنه یا حرفامونو بشنوه، فقط یه ایمیل خداحافظی و اعلام رسمی تعدیلی زدن. وقتی بخوای استعفا بدی باید یک ماه زودتر اعلام کنی اما خودشون تعدیلی رو دو هفته قبلش اعلام کردن. متاسفم برای این شرکت که فقط شوآفه.