کارشناس فنی

عملی را با خودم می‌دانم که در ایران سامانه تجربه کردم و می‌خواهم از زاویه‌ی خودم، با بیانی نو و صریح‌تر بازگو کنم. نبود معیار مشخصی برای اندازه‌گیری عملکرد باعث شد احساس کنم فاکتورهای ارزیابی به شکل عادلانه‌ای وجود ندارد و این موضوع کیفیت کار تیم را به چالش کشید. پرداخت یکسان کارانه و پاداش برای همه و نبود تفاوت کافی بین اعضا، از نظر من باعث کاهش انگیزه و تفاوت در سطح‌ها شد. حواشی غیرکاری و مسائل میان‌خانوادگی در محیط کار به‌طور مداوم مطرح بود و این فضا تمرکز روی وظایف اصلی را دشوار می‌کرد. مدیریت ارشد سازمان به درستی از روش‌های اصولی پیروی نمی‌کرد و این، نظم و کارایی تیم را تحت تاثیر قرار می‌داد. دخالت‌های مکرر مدیرعامل در امور فنی شرکت، علی‌رغم حضور یک مدیر فنی مستقل، به مشکل تبدیل می‌شد و گاه یا تمامی تصمیمات به‌طور مداوم با تغییر جهت همراه بود. توجه کافی به نقاط قوت و تلاش‌های فردی کمتر می‌شد و بیشتر به مشکلات، باگ‌ها و خطاهای انسانی توجه می‌گردید. جایگاه تیم فنی در ساختار سازمانی، نسبت به سایر تیم‌ها، پایین نگه‌داری می‌شد و این موضوع باعث کاهش احساس ارزش‌آفرینی می‌شد. همچنین از اعضای تیم انتظار کار در ایام تعطیل و خارج از ساعات کاری می‌رفت؛ مسئله‌ای که فشار زیادی را تحمیل می‌کرد.