تجربه کاری در دانا پرداز

تجربه کاری در دانا پرداز — امتیاز ۱٫۰ از ۵.

من بیش از دو سال سابقه کار در این شرکت را دارم و می‌خواهم تجربه‌ام را به‌صورت روشن و واقعی بازگو کنم تا کسانی که دنبال کار هستند از بحران‌های روحی احتمالی دوری کنند، چون من پس از یک سال استعفا هنوز درگیر برخی تروماها هستم. ابتدا یادآوری می‌کنم که نسبت به نظرات مختلف همکاران، من تنها از تجربه شخصی‌ام صحبت می‌کنم و به هیچ عنوان قصد ندارم پیامی فراتر از واقعیت ارائه دهم. به‌زودی پس از ورودم فهمیدم فضای شرکت تا چه اندازه غیرعادی است و کم‌کم نکته‌به‌نکته را فهمیدم. به طور مثال امنیت شغلی وجود ندارد؛ همکاران ممکن است امروز با هم خداحافظی کنند و فردا دیگر دیده نشوند چون دیروز آخرین روز کاری‌شان بوده است. مدیرعامل گاهی به‌طور مداوم بر رفتارها نظارت دارد و در جلسات ممکن است پاسخ‌ها و حرف‌های شما به‌طور عمومی بازگو شود. اگر بخواهید استراحت کنید یا چای بیاورید، باید تلفنتان را خاموش یا قطع کنید و گاهی ایمیل‌ها نیز به‌طور هفتگی به شما اعلام می‌شود که اگر تماس‌های زیادی دارید جریمه می‌شوید. سیستم‌ها قدیمی‌اند، فضای کار نامناسب و چیدمان صندلی‌ها به‌هم ریخته است و گاهی به‌دلیل کمبود فضا مجبور می‌شوید کنار همکار خود کار کنید. تهویه مناسب نیست و در تابستان خیلی گرم می‌شود. امکانات رفاهی و آموزشی وجود ندارند، فقط یک برنامه تفریحی کوتاه در روزهای چهارشنبه بود که بیشتر شبیه تبلیغی بی‌ثمر بود. روز اول، یک میز بدون لوازم پایه به دستم دادند و تلفن هم از نمونه‌های قدیمی بود. حقوق‌ها پایین است و تفاوت زیادی بین تازه‌کار و کارمند با سه تا پنج سال تجربه وجود دارد. منابع انسانی وجود ندارد و مدیریت تا حدی در برخی کارها به‌ نوعی به‌هم‌ریخته است. اتاقی که به‌عنوان اتاق بازی معرفی می‌شد واقعا همان اتاق جلسات شرکت بود؛ محل ناهار هم به‌نوعی با محدودیت زمان و فضای مناسب روبه‌رو بود. با وجود این، کارفرما با چالش‌های داخلی نسبت به قراردادها و تمدیدها و نحوه پیگیری شکایت‌ها روبه‌رو است و برخی رفتارها حس بی‌اعتماد بودن را القا می‌کند. کاهش اعتماد به‌نفس و فشارهای غیرمنصفانه از طریق نظارت‌های گسترده و شنود و پخش صداها در جلسات از جمله تجربه‌های من بود. برخورد با مشکلات فنی نرم‌افزار و نقص‌های زیرساختی به چشم می‌خورد، اما به‌خاطر فشارهای محیطی و مدیریتی، تمرکز بر بهبود فنی به‌خوبی میسر نبود. برخی روال‌ها، مثل درخواست‌های درون‌سازمانی، بدون شفافیت و با احساس اجبار انجام می‌شدند و این وضعیت موجب خشونت کلامی یا فشرده‌شدن روحیه تیمی می‌شد. فرض می‌کنم مدیریت باید به لحن و برخورد با کارکنان توجه بیشتری نشان دهد و دور از تنش‌های بی‌نتیجه باشد تا محیط کار آرام و سازنده‌ای شکل بگیرد. بهبود سیستم‌ها و به‌روزرسانی زیرساخت‌ها، ایجاد امکانات رفاهی، و توجه به حقوق مرخصی و پرداخت اضافه‌کاری می‌تواند به لحاظ اخلاقی و حرفه‌ای به نفع همه باشد. از دید من، وقتی تعداد نیروها زیاد هر سال است و بازخوردهای منفی درباره فضای کار ادامه دارد، باید راهکارهای جدی برای اصلاح وضع ارائه شود تا شرکت به جای سقوط، به سمت بهبود گام بردارد. در پایان، تجربه من از این شرکت آنقدر تلخ بود که درک کردم کار معنادار یعنی یک محیط سالم، پشتیبان و منصف؛ جایی که هر کسی بتواند بدون ترس