Front end

برای من تجربه‌ای بود که در فرادرس با آن مواجه شدم و همچنان از بدترین یادگارهای شغلیم باقی مانده است. مدیران هر بخش یا نیروهای باتجربه وقتی با رفتار نامناسب روبه‌رو می‌شدند و تصمیم به استعفا می‌گرفتند، به راحتی از شرکت جدا می‌شدند و نظر احتمالی شرکت درباره نگه‌داشتن آن‌ها هیچ وقت جدی گرفته نمی‌شد. از سوی دیگر، همیشه باید گزارش دقیق دقیقه‌به‌دقیقه فعالیت‌ها را ثبت می‌کردم؛ از این که از چه ساعتی تا چه ساعتی درگیر کاری بودم تا این که یک کار ۵ دقیقه‌ای شده بود، و گزارش را می‌گشتند تا دلیل طول کشیدن کار را پیدا کنند. هم‌صنفی بوده که سابقا این کار را سریع‌تر انجام می‌داد و حالا به خاطر این سیستم، همواره در حال بازگشت گزارش‌ها بودند. حقوقم کم بود و با وجود اضافه‌کار، پاداشی برای جبران و تشویق ارائه نمی‌شد؛ وقتی از افزایش حقوق صحبت می‌کردم، می‌گفتند که باید تا دریافت پاداش اضافه‌کار صبر کنم تا کسری حقوق جبران شود و این سمت و سو باعث می‌شد تا کارمندان با انگیزه‌ای پایین کار را به تأخیر بیندازند تا بتوانند کسری را با پاداش اضافه‌کار جبران کنند.

فرایند حقوق و دستمزد من به‌موقع پرداخت می‌شود و بین همکاران احترام متقابل وجود دارد، اما نقاط ضعف زیادی هم دیده می‌شود. از نظر من هیچ فرصت مشخصی برای ارتقای شغلی وجود ندارد و زمینه‌ای برای یادگیری فراهم نیست. عیدی و سنوات به میزان لازم پرداخت نمی‌شود و زمان استراحت نهار و نماز از ساعات کاری کسر می‌شود. احساس می‌کنم کارکنان برای مدیریت شرکت اهمیت کمتری دارند و حقوق و مزایای پایین، جو خشک حاکم و قوانین نسبتا سخت و گاهی غیرمنطقی به لحاظ اداری، از فشارهای اصلی کار هستند.