برای من تجربهای بود که در فرادرس با آن مواجه شدم و همچنان از بدترین یادگارهای شغلیم باقی مانده است. مدیران هر بخش یا نیروهای باتجربه وقتی با رفتار نامناسب روبهرو میشدند و تصمیم به استعفا میگرفتند، به راحتی از شرکت جدا میشدند و نظر احتمالی شرکت درباره نگهداشتن آنها هیچ وقت جدی گرفته نمیشد. از سوی دیگر، همیشه باید گزارش دقیق دقیقهبهدقیقه فعالیتها را ثبت میکردم؛ از این که از چه ساعتی تا چه ساعتی درگیر کاری بودم تا این که یک کار ۵ دقیقهای شده بود، و گزارش را میگشتند تا دلیل طول کشیدن کار را پیدا کنند. همصنفی بوده که سابقا این کار را سریعتر انجام میداد و حالا به خاطر این سیستم، همواره در حال بازگشت گزارشها بودند. حقوقم کم بود و با وجود اضافهکار، پاداشی برای جبران و تشویق ارائه نمیشد؛ وقتی از افزایش حقوق صحبت میکردم، میگفتند که باید تا دریافت پاداش اضافهکار صبر کنم تا کسری حقوق جبران شود و این سمت و سو باعث میشد تا کارمندان با انگیزهای پایین کار را به تأخیر بیندازند تا بتوانند کسری را با پاداش اضافهکار جبران کنند.