برنامه نویس

در یک تجربه کاری، من به عنوان کارشناس درایو تست برای یکی از پروژه‌های شبکه موبایل مسئولیت‌های دشوار و طاقت‌فرسایی داشتم. حقوق پایه‌ای که به عنوان کارگر دریافت می‌کردم اندکی بود و بهانه‌ای برای تسلیم سفته صد میلیونی می‌دادند تا تجهیزات را تحویل دهم، در حالی که ارزش کل تجهیزاتی که به من سپرده شده بود به طور دقیق پنج میلیون بود یا کمتر. اخیرا نیز تسویه نهایی را به طور کامل انجام نمی‌دادند.

تعطیلات پروژه‌های این شرکت به شکل نامعلوم و آشفته پیش می‌رفت و تقریبا مثل اینکه چند نفر دانشجوی تازه‌کار، کارها را دست‌پاچه انجام داده باشند. حقوق هم با تاخیرهای جدی پرداخت می‌شود و این تأخیرها به ماه‌های آینده می‌کشند؛ به طوری که زندگی‌ام را نمی‌شد به درستی برنامه‌ریزی کرد و پرداخت بیمه هم با حقوق واقعی من همسو نبود. در این محیط، هیچ ارزشی به عنوان یک برنامه‌نویس نمی‌دیدم. همکاری با هم‌تیمی‌های جونیور که تصور می‌کردند حرفه‌ای هستند سخت بود، چون خیلی از آن‌ها در شرکت زیاد دیده می‌شدند. اضافه‌کاری واضحی وجود نداشت.

برای من موج آینده فرافن تجربه‌ای بود که سه سال از عمرم را به آن اختصاص دادم و به اندازه‌ای که انتظار داشتم به من فرصت یادگیری و رشد داد. شرکت نسبتا بزرگی است و می‌تواند برای ثبت در رزومه مفید باشد. در مورد حقوق، معمولا هر ماه پرداخت انجام می‌شد، اگرچه زمان دقیق تسویه حقوق گاهی به ماه مشخصی موکول می‌شد اما در نهایت همان ماه تسویه می‌شد. مبلغ حقوق هم مطابق توافقی که با واحد منابع انسانی داشتیم تعیین می‌شد و امکان داشت هر کس به توافق خود با شرکت احترام بگذارد یا آن را قبول کند یا نکند. نکته مثبت دیگر این است که بسیاری از همکاران در شرکت دستمزدهای بالایی داشتند. در کل از مدیران ارشد سازمان هم رضایت داشتم و آن‌ها را آدم‌هایی با صداقت می‌دانستم که برای من اهمیت بالایی داشت. از نظر فنی هم جای زیادی برای یادگیری وجود داشت و این کار مرا به یک نیروی حرفه‌ای تبدیل کرد.

دو ماه یک‌بار حقوق می‌گیرم و هنوز پس از یک سال تسویه نشده‌اند؛ احتمال می‌دهم شرکت ورشکسته باشد. با این حال، به طور کلی تجربه بسیار منفی‌ای بود و توصیه نمی‌کنم جای کار بودنش را دنبال کنید.

در نظر دارم تجربه‌ام از موج آینده فرافن را با نثری تازه و روان بازگو کنم. وقتی وارد شرکت شدم، هدفم از اول مشخص بود و فقط به دنبال تجربه‌ای بود که بتونه مسیر کاری‌ام را هموارتر کنه. پس از دو ماه فعالیت در سمت بک‌اند، به دلیل مشکلات مالی و عدم توافق روی قرارداد از دوره آزمایشی خارج شدم. از نظر فنی، سطح تیم نسبتا متوسط بود و اکثر افراد غیرمدیران به جز مدیر فنی و سرپرستان، جایگاه مطلوبی نداشتند. پروژه‌ها زمان‌بر بودند و به نظر می‌رسید شرکت چندان نیاز مبرم به خروجی فوری ندارد. از لحاظ مدیریت، جو شرکت نسبتا مثبت بود؛ جشن‌های تولد، پین‌بال و فضاهای دوستانه درون واحد مدیریتی قابل ذکر بود و همواره امکان صحبت آزاد با مدیران وجود داشت. سیگار در پشت‌بام آزاد بود و گرچه برخی همکاران ادعای وجود دوربین را داشتند، من چنین چیزی را تجربه نکردم؛ به هر حال دوربین برای شفافیت عملکرد لازم به نظر می‌رسید تا در شرایط اضطراری همه چیز قابل پیگیری باشد. از نظر مالی، حسابداری دقیق بود و اگرچه سنوات من پس از حدود هشت ماه پرداخت شد، عیدی در ابتدای اسفند همان سال پرداخت می‌شد. در محیط کار اصولا روابط صمیمانه بین همکاران وجود داشت و احترام متقابل به‌خوبی رعایت می‌شد، هرچند با وجود برخی محدودیت‌ها امکانات رفاهی مثل ناهار فراهم نبود. به دلیل اینکه حقوقم پایین بود تصمیم به جدایی گرفتم؛ در مقایسه با تجربه‌ام در شرکت بعدی، حقوق دریافتی به نسبت بالاتر بود. روز اول به ازای تجهیزات مقدماتی همچون لپ‌تاپ و مانیتور هزینه‌ای به من نسبت داده شد و برای اعتبار تجهیزات، سفته‌ای به مبلغی معادل هفت میلیون گرفتند که من برای ثبت و حسن انجام کار پذیرفتم. در دوران شیوع کرونا هم کار به‌صورت دورکاری انجام می‌شد و مشکلی برای ادامه کار وجود نداشت. تیم‌ها در کنار هم بودند و از هم حمایت می‌کردند. اگر بخواهم سطح متوسط را مد نظر قرار دهم، اینجا برای کسانی که در سطح متوسط می‌خواهند وارد بازار کار شوند، تجربه‌ای مناسب محسوب می‌شود. تجربه من مربوط به سال نود و هشت است و امیدوارم روایت من به کار دیگران کمک کند.

به عنوان تجربه‌ای واقعی از کار در موج آینده فرافن با فاصله از هر گونه قضاوت مستقیم درباره شرکت، بازنویسی می‌کنم. شرکت موج آینده فرافن را به عنوان جایی می‌بینم که پروژه‌های فنی به شدت چالش‌برانگیز هستند و فرصتی برای یادگیری و پیشرفت ایجاد می‌کنند، به‌طوری که از سطح کارآموز تا توسعه‌دهندگان باتجربه بتوانند قدم رو به جلو بردارند. اما نکته‌ای که به نظر می‌رسد ضعف باشد، ناپایداری تصمیم‌گیری‌هاست که به شکل روزمره اتفاق می‌افتد و به نظر می‌رسد از جانب کارشناس تا مدیران ارشد، کمکی برای همفکری جمعی احساس نمی‌شود و اصول جمعی در شرکت خیلی ملموس نیست. یکی دیگر از مسائل، تعادل کار و زندگی است؛ گاهی بسته به شرایط باید به مدت طولانی در شرکت حضور داشت و اضافه‌کاری انجام داد، اما پاداش یا پرداخت اضافه‌کاری به اندازه کافی دیده نمی‌شود و کارها به اندازه کافی قدردانی نمی‌شوند. همچنین پایه حقوق در این شرکت پایین است؛ از بازار حداقل با چند ده درصد اختلاف کمتر است و این موضوع باعث می‌شود جذب نیروهای با تجربه دشوار شود و در نتیجه کیفیت کار به طور متوسط باقی بماند.