در تجربه‌ی کاری من به‌عنوان FrontEnd Developer، روزهای اولیه با حس کنجکاوی و انتظار همراه بود: یک هفته به‌عنوان دوره‌ی آزمایشی در کنار هم شروع کردیم و یک تسک تستی به من سپردند. پس از بررسی و زمان‌بندی، کار را آغاز کردم و تا عصر ادامه دادم تا اینکه از بعد از ساعات کاری وارد فضایی متفاوت شد. به نظر می‌رسید در آن محیط، انگار فضای چای‌خانه حاکم است. در ابتدای کار، به‌خاطر برخی رفتارها که درک‌شان خارج از سازوکار حرفه‌ای به‌نظر می‌رسید، فضا برای من آرام نبود. به‌هرحال، در بسیاری از بخش‌ها، برخوردها نسبتا سازنده بود و حداقل در گفت‌وگوها همین‌طور بود که ناسزا یا واژه‌های بی‌ادبی به‌طور مشخص مطرح نمی‌شد. در نهایت روز دوم تصمیم گرفتم ادامه ندهم؛ دلیل برای من روشن بود: جو و مکان و شرایط کار مناسب من نبود. اکنون هم این موضوع را همچنان در ذهن دارم و به این نتیجه رسیده‌ام که برای فردی که در فضای خارج از کارگاه فعالیت می‌کند، ممکن است عدم وجود نرم‌افزار مهارت‌های نرم، به‌طور روشن‌تری نمایان شود. برای اینکه تجربه دقیق‌تری ارائه کنم، توضیح می‌دهم که به‌خاطر فاصله‌ی میان محیط و سلایق من، این هستی تجربه به‌معنای ناکافی بودن هم‌خوانی با نیازهای من بود. امیدوارم تیم‌ها در صورتی که تغییراتی در فرایند یا رویه‌هایشان ایجاد کنند، یا شرایط کار را بهبود دهند، بتوانند افراد بیشتری را جذب کنند.