در آغاز گفتند که به من فرصت بدهند تا حضورم را در مقابل تیمی از برنامهنویسان تایید کنند. فرم را پر کردم؛ سوالات مطرحشده بیشتر شخصی و جزئی بود تا نیاز مصاحبه، اما تا حدی که لازم بود پاسخ دادم. دو نفر دیگر هم برای مصاحبه آمده بودند و زمان هر سه نفر حدودا ساعت چهار بود. بعد از تکمیل فرم، منشی به دنبال فردی گشت تا برای مصاحبه بیاید و در نهایت یکی از برنامهنویسها فرم را تحویل گرفت و رزومهام برای نخستینبار بررسی شد. بعد از چند دقیقه به اتاق دعوت شدم تا با تیم مصاحبه کنم. مصاحبهکننده به لحاظ سنی و تجربه کاری نسبت به من کمی یا بهطور مشخص بیشتر تازهکار بود و این موضوع در طول مصاحبه مشهود بود. نکتهای که عجیب به نظر میرسید، این بود که اتاقی کوچک بود و همزمان دو نفر از برنامهنویسان درحال کدنویسی بودند و یک مصاحبه دیگر نیز در فاصله کمی انجام میشد. با آن شلوغی، مصاحبه بدون چالش خاصی انجام شد و پس از آن مدیرعامل مجموعه آمدند تا گفتوگو کنند. ایشان هم در یافتن اتاق مناسب ناکام بودند و باقی صحبتها روی صندلیهای مراجعان مقابل منشی برگزار شد. روش کار بر پایه قوانین وزارت کار بود: پنجشنبهها تعطیل و سایر روزها سهشنبه ۹ ساعت کاری داشتیم. بیمه تکمیلی نبود و بیمه هم در هزینههای حقوق گنجانده میشد. شرکت پروژههای متعددی داشت و هر پروژه تیم و فناوری مخصوص به خودش را داشت. کل مجموعه فاقد مدیر فنی بود تا این تیمها را هماهنگ کند؛ اعلام کردند که چنین نیازی احساس نشده است. فضای شرکت پر سروصدا و بینظم بود. مناسب کسانی است که تجربه کاری زیر سه سال دارند و بهمنظور افزایش تجربه بهنظر میرسد گزینهای قابلتامل باشد. با وجود بیش از سی برنامهنویس در شرکت، هیچ مدیر فنیای وجود نداشت تا مسیر کاری کل مجموعه را مشخص کند.