باورم نمی‌شد وقتی وارد واحد تحقیق و توسعه شدم، با چنین فضایی روبه‌رو بشم. اوضاع بازار اگر رقابتی بود، قطعاً این مجموعه با این سبک مدیریتی و نحوهٔ انتصابات هیچ تعادلی پیدا نمی‌کرد. هر واحدی رو که نگاه می‌کردی، اکثر مدیران

من هر روز با فضای پرتنش و بی‌اعتماد این شرکت روبه‌رو بودم؛ جایی که به نظر می‌رسید اعضای تیم بیشتر شبیه خانواده‌ای رقابتی باشند تا همکارانی حرفه‌ای. حقوق نسبت به بازار خیلی ناامیدکننده بود و گاهی تا یک سوم کمتر از جاهای م

یک باند خانوادگی که اونقدر پولشویی کرده که دیگه هیچ فعالیتی با این اسم نداره ( تولید ترکیبات شیمیایی اکسین، کاسپین، افق، کیان) و ۱۰ تا شرکت دیگه زده و مدیرعامل خانومی با بیماری روانی، بد دهن، شکاک که دائم کارمنداشو تحقی

یک عالمه وعده و وعید مثل بیمه تکمیلی دادن که محقق نشد، حقوق و مزایا رو تا حد ممکن میپیچونن، قرارداد رو یک مدت بعد از کار در نو نسخه متفاوت برای پیچوندن مالیات مجبور میشین امضا کنین چون اولش خیلی چیزا رو نمیگن، روی حقوق ا

شرکت کافی دن را تجربه کردم و فضای کار به شدت فشار بالایی داشت. حقوق ناامیدکننده بود و ساعات کار طولانی معنادار بود، در حدی که توقع‌ها هر روز بالاتر می‌رفت و احساس می‌کردم حق اعتراض ندارم. اضافه‌کاری را گاهی تا پنجاه ساعت

برای من اولین تجربه‌ی حضوری کار، چیزی فراتر از انتظار بود و خوشحالم که با چنین موقعیتی آغاز شد. فضای تیمی در آنجا خیلی جدی و دقیق بود: پس از اینکه ما کد را می‌نوشتیم، تیمی سه‌مرحله‌ای از تست‌ها وارد می‌شد و هر نوع باگی ر