مدت کوتاهی در شرکتی کار کردم که نگاه غالبش کالامحور بود و ارزش اصلی را در دیوارها، سیستم‌ها و امکانات ظاهری می‌دید. نیروی انسانی برایشان اهمیت چندانی نداشت و از هم‌نشینی با مجموعه همکاران ناراضی بودند و اکثر افراد با وجود سابقه‌ای که در شرکت داشتم، از کار جدا می‌شدند. توافق‌های کاری در عمل به روی کاغذ می‌ماند؛ هر ماه با مشکلات و بهانه‌های تازه‌ای در پرداخت‌ها و تعهدات مواجه بودیم. فضا پر از بی‌اعتمادی و بی‌انگیزگی بود و این جو منجر به کاهش روحیه تیمی می‌شد. مدیرعامل به ظاهر فردی مذهبی به نظر می‌رسید، اما در عمل رفتارها بیشتر جنبه‌ی نمایش داشت تا صداقت واقعی، و به نظر می‌رسید برای حفظ روابط و جلب پروژه‌های دولتی چنین رویکردی را پیش می‌گرفت. این تناقض بین ظاهر و باطن، فضایی سنگین و دوگانه ایجاد کرده بود. در کل، تجربه‌ام از این شرکت خوشایند نبود و بیش از هر چیز به من نشان داد که داشتن تجهیزات و امکانات بدون احترام و ارزش‌گذاری واقعی برای انسان‌ها هیچ ارزش عملی ندارد.