برآیند تجربی من از کار در این مجموعه کوچک شامل حدود بیست نفر بود. در طول یک ماه، هفت نفر از همکاران اخراج شدند و دائما دنبال نیروی جدید می‌گردند؛ اما به سرعت افراد را رد می‌کنند و با بهانه‌های ساده و نامربوط مثل ظاهر یا

تجربهٔ من در تولید محتوا مربوط به مدت تقریبی یک سال در یک مجموعه بود که به دلایل شخصی ناچار شدم از آن جدا شوم. با وجود تمام دلایل، تجربه‌ام از آنجا واقعاً عالی بود و حتی حالا هم بعد از چند سال به‌عنوان یکی از بهترین کاره

این کار در محیطی بود که استرس همیشگی وجود داشت و احساس می‌کردم دائم مورد سؤال واقع می‌شم و در نهایت دستمزد نسبتاً کمی می‌گرفتیم. مدیران پرتنش و گاهی مداخله‌گر بودند و دخالت‌های بی‌وقفه در کارها وجود داشت؛ از همه بدتر، پس

سختی‌های کار در نزدیک یه دهه حضورم تو یک مجموعه مشخص شدنی بود؛ من به عنوان کارشناس تحقیق و توسعه عملاً تمام روزها و شب‌ها رو برای شرکت گذاشتم. اما در نهایت، با بازی‌های پشت پرده و افراد سفارش‌دار که به نظر می‌رسید اعتبار

آگهی شغلی برنامه‌نویس گذاشتن و آخرش برای ساعت کاری نوشتن «شنبه تا چهارشنبه از 9 تا 18 و پنجشنبه 9 تا 13:30»، یعنی 216 ساعت ماهانه! بعد حداکثر حقوق رو نوشتن 30 تومن (حقوق پارسال)! 💩 تازه اگه فرض کنیم واقعا حداکثر رو به

به‌عنوان تجربه‌ای از یک مصاحبه، با دید خودم توضیح می‌دهم که در جلسهٔ فنیِ شرکت ستاره بامگاه حاضر شدم و در نهایت احساس کردم مدیر بخش قصد داشت با رفتار خود به جایگاه من توهین کند و نشان بدهد که تجربه‌ام کم است و نباید رزوم