فروش

تا به حال هیچ شرکتی به اندازه ایران تلنت تجربه‌ی دلچسب و پرحرارتی برای من فراهم نکرده بود. وقتی پنج سال پیش وارد این مجموعه شدم، فضای کار برای من خیلی روشن و جوان‌پسند و پر از انرژی بود. به پرسنل احترام می‌گذاشتن و آزادی عمل رو با منطق سازمانی تلفیق می‌کردن. فرصت‌های یادگیری و رشد قابل توجه بود و هرچقدر سابقه‌ام کم بود، با وجود اسم ایران تلنت در رزومه‌ام، فرصت‌های مصاحبه معتبر از سوی شرکت‌های مناسب برای من باز می‌شد. این موضوع به من کمک کرد تا در مسیر شغلیم نسبت به سایرین، حرفه‌ای‌تر و با تسلط بیشتری روی سیستم‌های شرکت حرکت کنم. با این حال، همه چیز هم ایده‌آل نبود. جلسات بی‌نتیجه و گاه‌گداری طولانی وجود داشت، و گاهی مدیریت واحدها به خصوص در گزینش افراد دچار ضعف می‌شد. اختلاف حقوق بین کارکنان، نه صرفا بر اساس سمت، بلکه گاهی به سلیقه مدیران بالا بود و این باعث می‌شد حس برابری کمتری احساس کنم. با وجود این تفاوت‌ها، معمولا نگه داشتن افراد بستگی به رضایت مدیران داشت و اگر با آنها همسو نبودی، مسیر ادامه همکاری ممکن بود با خداحافظی همراه شود، نه لزوما بر مبنای KPI و عملکرد. در عین حال، قدرتمند بودن در حضور و ارتباط با مدیران و نشان دادن حسن نیت، به شکل مداوم اهمیت داشت و چاپلوسی گاهی نقش مهمی ایفا می‌کرد. با وجود تمام این نکات، همچنان معتقد بودم که ایران تلنت یکی از بهترین تجربه‌های کاری من است؛ به خاطر جو جشن‌ها، هدایا و اتفاقات تفریحی که برای کارمندان برگزار می‌شد و منابعی که با صداقت و به‌موقع در اختیار افراد قرار می‌گرفت. قراردادهای کاری همواره به‌روز بوده و برگه‌های تمدید هر سه ماه یک‌بار به من ارائه می‌شد.

بیشتر از هر چیز، محیط کار ایران تلنت پر از هیجان‌های منفی بود و به طور مداوم بی‌ثباتی حاکم بود. از زمانی که شرکت از sister company به gulf talent پیوست، اوضاع به شدت دگرگون شد و فضای کار به شکل جهادی و بی‌ثبات پیش رفت. ارتباط با خارج از شرکت عمدتا از طریق لینکدین انجام می‌شود و رویکرد روابط عمومی تنها با این کانال‌ها شکل می‌گیرد. جو شرکت پر از حاشیه بود و خیلی زود با تبدیل سابقه‌ی کاری افراد، آنان را اخراج می‌کردند تا اطلاعات داخلی محفوظ بماند؛ در طول سال‌ها تنها یک نفر با سابقه‌ی طولانی در مجموعه باقی مانده است. حقوق بالاست اما برخی از سمت‌ها به افراد بی‌تجربه و چاپلوس واگذار می‌شد تا نیازهای داخلی را سریع‌تر پوشش دهند. برخورد مدیران و همکاران تمایل به خودشیفته بودن و استفاده از شوخی‌های بی‌مورد داشت و بیشتر وقت‌ها علاقه‌ی شدیدی به مصاحبه‌های پیوسته وجود داشت. جلسات طولانی همواره به تعریف و تمجید از مدیرعامل و هم‌دستانش اختصاص داده می‌شد.