مدير

من با شرکت نوید آوران ویستا تام (توتال) تجربه‌ای کار کردم. مدیریت به صورت میکرو و محدود به جزییات کوچک است و اکثر رفتارها غیر حرفه‌ای دیده می‌شود. در زمان بحران هیچ سیستم مدیریت بحران مشخصی وجود ندارد و به جای حل مسئله، به دنبال مقصر می‌گردند. به صورت مداوم درباره ارتقای شغلی صحبت می‌شود، اما غالبا این قول‌ها عملی نمی‌شود تا زمانی که من ترک نکنم و بمانم. نیرویی که حاشیه‌سازی می‌کند، نسبت به others ارجحیت دارد و حتی در پرداخت حقوق در اولویت است. هر گونه انتقاد یا درخواست راهکار برای بهبود شرایط به مدیرعامل منتقل می‌شود و ایشان با اشاره به آینده، قول‌های عملی را به تعویق می‌اندازد. مرخصی استعلاجی وجود ندارد و اضافه‌کاری‌ها نیز پرداخت نمی‌شوند و فشار غیرمنطقی به انجام اضافه‌کاری وجود دارد. اعتماد بین همکاران و به ویژه در سطح مدیریتی به شدت پایین است و این بی‌اعتمادی حتی میان پرسنل عادی هم دیده می‌شود.

با همکاران با احترام کارم را به صورت تمام‌وقت با شرکت توتال آغاز کردم و حالا نزدیک به سه سال است که در این مجموعه فعالیت می‌کنم. مدیریت ارجمند، آقای مهندس محمدپور، رهبری می‌کنند و همکاری با ایشان برای من افتخاری بوده است؛ از همکاری با ایشان توانسته‌ام رزومه‌ای بهتر بسازم. شرکت پویا و پذیرای نقدها است و نظرات پرسنل را در مسیر پیشبرد کار به کار می‌گیرند. فضای کاری سالم و مطلوبی وجود دارد و امیدوارم در سال‌های آینده نیز افتخار همکاری با توتال را داشته باشم. توتال در سال 402 به هلدینگ بین‌المللی تبدیل شده که برای من مایه افتخار است.

من سال‌ها است که با این گروه همکاری دارم و همچنان افتخار حضور در این مجموعه را به صورت تمام‌وقت ندارم و در قالب پارت تایم به وظایفم می‌پردازم. واقعا از اینکه تعهدهایم را فراتر از حد انتظار انجام داده‌ام احساس رضایت می‌کنم و پاداشی هم به‌اندازه‌ی این تلاش‌ها دریافت کردم. مدیرعامل شرکت فردی باهوش است و کار کردن با او به سطح دانش من افزوده و برایم مایه‌ی افتخار بوده است.

تجربه من از همکاری با این شرکت نشان می‌دهد که بسیاری از مشتریان رضایت کافی ندارند و به نظر می‌رسد هدف اصلی شرکت، دریافت وام و فروش نرم‌افزار با وعده‌های نادرست به مشتریان است؛ در یک بارگیری اولیه فقط پولی دریافت می‌کنند و بعد از آن تعهداتشان را پیگیری نمی‌کنند. مدیرعامل گاهی با زبان گمراه‌کننده و گفت‌وگوهای صدالبته، کارهایش را جلو می‌برد. هرکس که با این شرکت همکاری کند، چه به عنوان کارمند یا مشتری، ممکن است با موانعی جدی روبه‌رو شود. در پایان، برخی از کارکنان ناچار می‌شوند حقوق دو ماهه‌شان را نادیده بگیرند و از شرکت جدا شوند. کارکنان معمولا پس از مدت زمان نسبتا کوتاهی مانند شش ماه تا یک سال جدا می‌شوند و نبود حقوق پایدار و در نظر گرفته‌شدن باقیمانده‌ها از مسائل همیشگی به نظر می‌رسد.

سال ۹۶ به‌عنوان پیمانکار، وارد پروژه حمل و نقل با این شرکت شدم و نخست قرارداد تحلیل و قیمت‌گذاری را نهایی کردیم و پس از توافق زمان‌بندی، کار را آغاز کردم. در مرحله اول به من نسخه‌ای از نرم‌افزار دمو را نشان دادند تا بتوانم ارزیابی قیمت انجام دهم. نکته‌ای که بعدها روشن شد این بود که امکاناتی در نسخه نهایی قرارداد وجود داشت که در نسخه دمو نبود و کارفرما تأکید کرد باید در قرارداد گنجانده شوند. همچنین مقرر بود تمام مستندات پیشین نرم‌افزار قبل از شروع پروژه تحویل شود، اما پس از عقد قرارداد گفتند مستندی وجود ندارد و تحلیل‌ها به‌تدریج ارائه می‌شود. در نهایت فقط یک فایل اکسل حاوی فیلدها تحویل شد که نه اعتبارسنجی داشت نه مسیر اجرای کار روشن بود. در ادامه پروژه با درخواست کارفرما، قرارداد به سیستم اتوماسیون تغییر یافت و توسعه سیستم حمل‌ونقل به‌طور موقتی کنار گذاشته شد تا سیستم اتوماسیون تعریف شود. این سیستم قابلیت تعریف فرایند داشت و قرار بود بعدها کنترل فرایند نیز به آن اضافه شود، اما با فشار کارفرما و وعده متمم، این بخش هم به نسخه اجرا اضافه شد. پس از تحویل سیستم اتوماسیون و کنترل فرایند، انجمن صنفی حمل و نقل خراسان و یکی از مشتریان برای اجرای متمم به قرارداد اضافه نشدند. دوست داشتم از نیروهای مناسب برای تحویل پروژه استفاده کنم، اما از دو ماه قبل از تحویل اعلام کردم همه چیز را به‌ویژه در دو هفته آخر نهایی کنند تا من بتوانم ایران را ترک کنم. با این حال همه چیز به تعویق افتاد و برنامه‌هایم را به‌هم ریخت. بعد از تحویل پروژه، انتقال سورس و دانش و آموزش به چهار نفر از پرسنل مدیریت انجام شد و آنگاه کارفرما ناگهان به سفر کاری به تهران رفت و از پرداخت باقی‌مانده قرارداد که مبلغی معادل بیست‌وپنج میلیون تومان در همان سال بود، سر باز زدند. با وجود بلیط‌های آماده، من ناچار شدم کشور را ترک کنم. روز بعد از خروج من، سفته حسن انجام کار برای معامله مالی با من اجرا شد، در حالی که متن سفته به‌طور خلاف قرارداد نشان می‌داد. با وجود داشتن اقوام قضایی در خانواده کارفرما، از موضوع استفاده کردند و این کار خلاف قانون بود. آدرس شکایت را به مکانی غیر از خانه سابق من فرستادند و جالب است که آدرس منزل مادرم و همسرم را هم در اختیار داشتند. همچنین فردی آن آدرس را دریافت و تایید کرد. پس از چندی به ایران برگشتم و در مدت کوتاهی اقامت، فهمیدم که ممنوع‌الخروج شده‌ام. همسر و فرزندم سه‌ساله نیز با من بودند و برای آنها گیت ورود باز بود، اما من پشت گیت ماندم. پس از پیگیری فهمیدم که مبلغی معادل سی و پنج میلیون تومان تحت عنوان بدهی وجود دارد و تهدید به پرداخت شد. با توجه به وجود سفته و جریمه‌های اضافی، مجبور شدم با وجود مشکلات، روندی برای خروج دنبال کنم و یک هفته طول کشید تا اجازه خروج صادر شود. دوستی که کارفرما معرفی کرده بود، در موقعیت گرفتن وکیل و یافتن راهی برای خروج، گفتند که او از ایران رفته و با دلار درآمد دارد، بنابراین این پول‌ها را معنا نکردند. من با وکیل پیگیری کردم و پس از پرداخت به دادگستری، مجوز خروج گرفتم. حدود هفت ماه وکیل در این پرونده تلاش کرد و نهایتا حکمی که گرفتیم این بود که قاضی به این پرونده رسیدگی نکرده است و پرونده بسته شد. فقط کافی نیست توضیح دهم که من تنها قربانی این فرد و این شرکت نبودم؛ پس از من نیز دو نفر دیگر تجربه مشابه داشته‌اند. امید دارم این