پیوستن من به تیم توسعه در اواخر سال هزار و نهصد و نود هشت بود. جو کار خیلی صمیمی و دوستانه بود و همه با انگیزه کار می‌کردند؛ نظم بالایی حاکم بود و برای هر کار، چرخه‌ها و برنامه‌ریزی مشخصی وجود داشت. حتی کوچک‌ترین نکات ما

در این شرکت انتظار می‌رفت پروژه‌های بزرگ و بین‌المللی را با استفاده از به‌روزترین فناوری‌ها پیاده کنم و همواره در کنار فنّاوری روز باشد؛ اما حقوقی که می‌گرفتیم به ریال بود و با سطح مسئولیت و تخصصی که داشتم همخوانی چندانی

مدتی کار پشتیبانی را تجربه کردم و برایم پر از خاطره‌های خوب بود. حدود یک سال در مجموعه‌ای با تیمی متشکل از سی نفر کار کردم و حضور همکاران واقعا لذت‌بخش بود. مدیر بخش فردی مهربان و همدل بود و یکی از همکاران فنی همواره با

من توی شرکت فیتو به عنوان کارگر بسته‌بندی کار کردم. تجربه‌ام از این کار خیلی ناامیدکننده بود: شیفت‌های طولانی دوازده ساعته به‌قدری فشار می‌آورد که پاها ورم می‌کرد و وقتی می‌رفتم خانه خسته و بی‌جان می‌شدم. اگر در زمان خلو

من سال‌ها با محیط‌های کاری متفاوت کار کردم و تجربه‌ام از مانا نگر این‌طور بود که فضای داخلی شرکت بیشتر به جای کار و صلاحیت، به روابط و چاپلوسی متمایل است. با ورود مدیران ارشد، فضای سازمانی به شکلی ناگفته تغییر می‌کند و ب

در جلسهٔ نخست، دربارهٔ شرکت و دستاوردهایش حرف زدیم و اینکه چند نفر در تیمش حضور دارند را مرور کردم؛ سپس با کار، وظایف و امکاناتی که ارائه می‌دهند آشنا شدم. خروجی از آن مصاحبه برایم خیلی دلچسب بود؛ به هیچ‌وجه احساس خستگی