شرکت ایرانیکارت جایگاهی بود که ترکیبی از نکات مثبت محدود و چالش‌های جدی را برای من به عنوان کارمند ارشد عملیات به همراه داشت و تجربه‌ام از آن مفید بود تا چیزهایی را که ممکن است برای دیگران مهم باشد بفهمند. از جنبه‌های مثبت، دسترسی کافی با حمل‌ونقل عمومی وجود داشت و رفت‌وآمد برای کسانی که از این وسیله استفاده می‌کردند، به‌خوبی می‌گذشت. همچنین فضای همکاران به طور قابل توجهی ممتنع نبود و اغلب همراه، محترم و دلنشین بودند، چیزی که فشار کار را تا حدی کم میکرد. با این حال، با چالش‌های قابل توجهی روبه‌رو بودم. یکی از اصلی‌ترین مسائل حقوق نبود هماهنگ با حجم و حساسیت کار بود. در برخی بخش‌های عملیاتی، ریسک بالا بود و حقوق به ریال پرداخت می‌شد اما در صورت خطا ممکن بود جبران خسارت دلاری الزامی شود که فشار زیادی ایجاد میکرد. ساعت کاری هم مشکل‌آفرین بود؛ ورود به کار مشخص بود اما خروج نامشخص یا طولانی می‌شد و پرداخت حقوق و مزایا نیز شفاف نبود که برنامه‌ریزی مالی کارکنان را مختل میکرد. مزایا نیز ثبات کافی نداشتند. وعده‌هایی که در زمان استخدام مطرح می‌شد، اغلب به صورت تعهد باقی می‌ماندند و مسیر رشد واضحی برای برخى از کارکنان وجود نداشت. برای کسانی که با خودروی شخصی رفت‌وآمد می‌کردند، نبود فضای پارک موضوعی جدی بود. واحد منابع انسانی هم انعطاف لازم را در مواجهه با مسائل و درخواست‌های کارکنان نداشت. سطح مدیریتی هم چالش‌زا بود؛ به نظر می‌رسید که بسیاری از مدیران توان تخصصی و مهارت‌های مدیریتی کافی ندارند و انتصاب‌ها بیشتر بر پایه روابطی بود تا شایستگی حرفه‌ای، که این موضوع تأثیر مستقیمی بر تصمیم‌گیری‌ها و فضای کاری داشت. در خصوص مزایا باید گفت که وام عملا وجود نداشت و بیمه تکمیلی هزینه‌بر بود و پوشش آن نسبت به شرکت‌های دیگر ضعیف‌تر بود. حمایت از آموزش و توسعه فردی وجود نداشت و دوره‌های آموزشی محدود به مدیران و صرفا در راستای نیازهای داخلی شرکت بود. تسهیلات رفاهی و گردشگری نیز بسیار محدود بود و تنها به شکل بن و با کارکرد محدود ارائه می‌شد. امکاناتی مانند کتابخانه هم کارایی کمی داشتند زیرا زمان استراحت کوتاه بود و بیشتر صرف غذا می‌شد. هدایای مناسبتی نیز محدود و ناچیز بود. در مجموع، با وجود درآمد بالا و برخی خدمات، برخورداری از مزایا و سطح خدمات به کارکنان با این درآمد مطابقت چندانی ندارد و این نکته قابل تأملی درباره این مجموعه بود.