در شرکت رایا دیار سیستم با من مواجهه‌ای پر تناقض داشتم که در نهایت به نتیجه‌ای ناخوشایند رسید. برای من روشن شد که منابع به راحتی هدر می‌روند و تیم مدیریتی تجربه و آمادگی لازم را ندارد. کارها بیشتر به شکل آزمایشی و خطا انجام می‌شود و ثبات تصمیمات سازمانی وجود ندارد. این موضوع باعث بلاتکلیفی دائم نیروها شده بود و انعطاف لازم برای برنامه‌ریزی بلندمدت نبود. ارتباطات کاری بر پایه دوست‌دوستی و روابط خانوادگی شکل می‌گرفت و گویی مدیریت شرکت در قالبی مافیایی عمل می‌کرد. جلسات بی‌ثمر و زیادی برگزار می‌شد که نتیجه‌ای جز اتلاف وقت نداشت. تقسیم کار به طور واضح بین افراد وجود نداشت و هر کس بخش‌های مختلف کار را به طرق گوناگون در اختیار می‌گرفت. ارزیابی عملکرد کارکنان نیز به صورت ناعادلانه و سلیقه‌ای انجام می‌شد و حقوق بعضی افراد مشخص افزایش می‌یافت در حالی که کارکنان عادی همچنان ثابت می‌ماندند. به عنوان نمونه، با فرصت‌هایی مانند شیوع کرونا مدیران از طریق تعدیل‌ها به کارکنان مخالف یا منتقد ضربه می‌زدند و این امکان وجود داشت که نیروهای تازه‌نفس به سادگی تعدیل یا اخراج شوند و این تغییرات غالبا بدون اطلاع قبلی و از طریق ایمیل در ساعات پایانی شب به اطلاع می‌رسید. اگر مسیری که طی این مدت تجربه کردم را دقیق‌تر بسنجید، احتمالا تنها با یک ماه کار در این شرکت می‌توانید واقعیات مشابه را به چشم ببینید. در صورت پذیرفته شدن این ریسک، توصیه می‌کنم یا از کار قبلی فاصله نگیرید تا به نتیجه برسید و یا طرح جانبی دیگری در ذهن داشته باشید تا آمادگی مواجهه با احتمالات باقی بماند.