در سرمایکس در روزگارهای خوب مدیریت مدیر سابق با فضای دوستانه و برخورد محترمانه همراه بودم؛ همواره سعی میکردن از همهی نیروها قدردانی کنند و در هر شرایطی از حال و وضعیت تیم مراقبت داشتند. اما از سالی با تغییر مدیرعامل اوضاع تغییر کرد و جو کار به شدت سمی شد و فضای کار به چالشی جدی تبدیل شد. به بهانههای غیرمنطقی، حقوقها بهگونهای محاسبه شد که گویی پایههای سال گذشته ملاک است و سال جدید با همان فرمولها بازنویسی میشد. تعداد مرخصیها کاهش یافت، فشار کاری و روانی افزایش یافت، و وام و مساعده هم دیگر بهخوبی ارائه نمیشدند. با هر بار تغییر روال، صحبت از تعدیل میزدند و میگفتند اگر این روال را رعایت نکنید، اخراج میشوید. در ماههای ابتدایی حضورم هم برخی همکاران تعدیل شدند تا به نظر آنها فضای کاری را برای باقیماندهها تنگتر کنند. نسبت به کارمندان با توهینهای مستقیم از سوی مدیرعامل رو به رو بودم؛ استخدام اعضای فامیل و افراد آشنا به جای نیروهای متخصص و باتجربه، حذف هدایا و تشویقات مناسبتی، دیده نشدن زحمات نیروها و نگاه از بالا به پایین، و همچنین کسری حقوق غیرمنطقی که با فشار کاری افزوده همراه میشد. هر بار که پیگیری حقوقمان را میخواستیم، به پاسخگویی منظم پاسخ داده نمیشد و گاه به حساب نمیآمد. امکان دورکاری هم از میان رفت و کارگران مجبور شدند بدون فراهم بودن زیرساختها برای حضور به محل کار بروند. به دنبال این مسائل، بسیاری از نیروهای باانگیزه و قدیمی تصمیم به ترک کار گرفتند و نارضایتیها بهطور وسیع در فضای شرکت پخش شد. پاسخگویی به اعتراضها هم به صورت گستردهای کاهش یافت و عملا فضای کار به یک محیط پرتنش و هشداردهنده بدل شد. نتیجه این جو، احساس بردگی و نظارت شدید بود.