در یک محیط کار با جو سمی روبه‌رو بودم و صادقانه بگویم، تجربه‌ی من از کار در اینجا خیلی دشوار بود. نزدیک هشت ماه به عنوان بک‌اندِ ارشد اونجا بودم و در نهایت تصمیم گرفتم از ادامه‌ی کار منصرف شوم. برای لید فنی واقعاً وجودی حس نمی‌شد؛ معاون نرم‌افزار هم هم‌زمان نقش لید و مدیر را داشت و به‌اصول اخلاقی و سطح دانش فنیِ او اعتماد نداشتم. اگر مناسبات لابی‌گری و چاپلوسی را رعایت کنی، شاید بهت نزدیک شود، در غیر این صورت احتمال دارد که زیرآب تو را بزند. تیم خیلی کوچک بود و فقط سه یا چهار نفر بیشتر نبودند؛ از طرفی همیشه افراد تغییر وضعیت می‌دادند و طی یک سال هم تیم رشد معناداری نداشت. نکته‌ی جالب این بود که آگهی‌های پُست همواره فعال باقی می‌ماندند. ما هرگز نتوانستیم محصولی باکیفیت و آماده برای عرضه ارائه دهیم؛ چون کار به طور مداوم از یک تسک به تسک دیگری می‌رفت و پایانِ کار هیچ‌وقت تضمین نمی‌شد که کار قبلی تمام شده باشد. حقوق به‌موقع پرداخت نمی‌شدند، قرارداد معمولاً به دست نمی‌آمد، فضای شرکت از نظر رسمی‌گری و ساختار همواره خشک بود و با رفت‌وآمد مداوم نیروها روبه‌رو بودیم. با دوربین‌های کنترل دائم مواجه بودیم و حتی برای کارهای کوچیک هم باید امضا می‌گرفتند. اینها را گفتم تا برای خودم یا دیگران رویکرد منفی نسبت به محیط کار را تبلیغ نکنم؛ فقط هدفم این بود که شادی و امید همکاران توی محیط کارشان به خطر نیفتد.