باورم نمی‌شد وقتی وارد واحد تحقیق و توسعه شدم، با چنین فضایی روبه‌رو بشم. اوضاع بازار اگر رقابتی بود، قطعاً این مجموعه با این سبک مدیریتی و نحوهٔ انتصابات هیچ تعادلی پیدا نمی‌کرد. هر واحدی رو که نگاه می‌کردی، اکثر مدیران تازه‌کار و به‌ظاهر پس‌کوچه‌ای بودن؛ وقتی منافع شخصی‌شون به خطر بیفته، خیلی سریع نشان می‌دادن که واقعاً دنبال چه هستند. یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های من وجود مدیر تحقیق و توسعه است که ظاهرًا رفتارِ شارلاتان‌گونه‌ای از خودش به نمایش می‌گذارد؛ واقعاً مشخص نبود چه معیارهایی برای آوردن این افراد به کار داشی. نه مدیریتی دقیق و برنامه‌ریزی‌شده، نه سواد ثابت و روشن، و نه حتی توانایی صحبتِ شسته‌رفته‌ای داشتند؛ انگار هر سال تنها یک جلسه برگزار میکنن، حرفی می‌زنن و بعد دوباره می‌رن، بدون پیگیری و اقدام ملموس. از همان برخورد اول مشخص بود با شخصیتِ کاذبی روبه‌رو هستی؛ حرف‌هاش بیشتر تظاهر و دور از واقعیت‌اند. رفتار و طرز فکرش هم به‌غایت نابسامان است و توضیح دقیقِ بیشتری نمی‌خواهم بدهم. در چنین محیطی، افراد درست‌کار و بااخلاص دوام نمی‌آورند و آن‌هایی که با لابی و بازی‌های ناسالم بالا می‌آیند، به جایگاه می‌رسند؛ و واقعاً به‌نظر می‌رسد صلاحیتِ آن‌ها زیر سوال است. ترکیب ریاست‌ها هم وضعیتِ نامطلوبی دارد: بی‌برنامه، مسئولیت‌ناپذیر و گاه بدون سابقهٔ فنی یا پروژه‌ای که تائید کند لایق‌اند. هر روز وارد اتاق‌های شیشه‌ای می‌شدند، چند جلسهٔ بی‌معنی برگزار می‌کردند و می‌رفتند؛ کارِ واقعی کجا و زدوبند کجا. برخی هم ادعا می‌کردند آنور آب تجربه داشته‌اند و الان استاندارد هستند، با خاطرات خارجی که اغلب فیک و بی‌پایه است. خلاصه اینکه فضا پر از ریا و پوچی است و آدم‌هایی که فقط بلدند نقش بازی کنند در اینجا ماندگارند.