هنری

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

مدت دو سالی بود که کنار همکارانم در این شرکت می‌گذشت تا اینکه تجربه‌ای واقعا تلخ را برای خودم به ثبت رساندم. از همان روزهای اول متوجه چند نکته شدم که به خاطر وعده‌ای مبهم درباره انجام خدمت سربازی در شرکت، مجبور به تحمل کارهای غیر مرتبط، کاهش حقوق به نصف مبلغ قرارداد، عدم امکان مرخصی، توهین‌های فراوان و فشارهای بی‌پایان شدیم و در نهایت فهمیدیم که آنجا امکان سرباز شدن برای ما وجود ندارد. متأسفانه پرداختی‌ها به هیچ‌وجه منطبق با توافق‌ها نبود و اغلب مبلغی کمتر یا بیشتر از آنچه مقرر بود، پرداخت می‌شد. مدیران شرکت رفتاری بی‌ادبانه و غیر حرفه‌ای داشتند و تقریبا فرصت استراحت در منزل را هم برایمان نگذاشته بودند، زیرا به صورت مداوم مجبور بودیم از منزل کارهایی را انجام دهیم که به قول خودشان فورس محسوب می‌شدند.

هنری

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

برای من این تجربه خیلی ناامیدکننده بود و از همین اول باید بگم که رفتار بعضی مدیران باعث شد حس کنم جای کار امن و عادلانه‌ای نیست. مدیران رفتار حرفه‌ای ندارند و دخالت‌شان در کار تک‌تک کارمندها مشخص بود. سطح دانش مدیریتی پایین است و بی‌ادبی هم توی رفتارها دیده می‌شد. یکی از مشکلات اصلی اینجا این بود که به موقع حقوق پرداخت نمی‌شد و کسر تایم ناهار از حقوق هم وجود داشت. مرخصی به راحتی داده نمی‌شد و قول‌ها و تعهداتی که در مصاحبه داده می‌شد فراموش می‌شدند یا عملا نقض می‌شدند. از نکات جالب این شرکت این بود که به جای مدیریت، اکثر زمان مدیران صرف مصاحبه‌های روزانه می‌شد؛ به محض ورود نفر جدید، بعد از چند روز متوجه می‌شد که اینجا جای کارش نیست و به صورت ناخوشایند فرار می‌کردند. در نهایت حقوق آخرین ماه هم به سختی پرداخت می‌شد. به گفته‌ی من کارمند، این مجموعه هم از نظر ساختار مدیریتی و هم از نظر رفتار کاری با چالش‌های جدی روبه‌روست و تجربه‌ی همکاری با این شرکت واقعا ناامیدکننده بود.

هنری

کامپیوتر، فناوری اطلاعات و اینترنتتهران

تجربه کاری

شرکت هنری را تجربه کردم و برخلاف ظاهر آرامش‌بخشش، با چیزهای زیادی مواجه شدم که واقعا قابل گفتن بود و می‌توانست به هر کسی که این متن را می‌خواند دید بهتری بدهد. از همان ابتدای کار متوجه شدم حقوق در جلسات مصاحبه وعده‌های روشن داشت اما هنگام پرداخت با مقدار متفاوتی روبرو می‌شدم و وقتی دلیلش را می‌پرسیدم، می‌گفتند که انتظارها برآورده نشده است؛ با اینکه این اتفاق را بین همکارانم هم شنیده بودم، عیدی و سنواتی که به ظاهر وعده داده بودند، در همان مبلغی پرداخت می‌شد که برای حقوق پایه در نظر گرفته شده بود. در پایان کار هم وضع مسأله تسویه به‌گونه‌ای بود که بهترین حالت این است که حقوق ماه آخر پرداخت نشود؛ این موضوع را از ده نفر پیگیری کردم و دیدم فقط یک نفر تسویه کامل داشت. از نظر کارمندهای تازه‌ورود، جابه‌جایی پرسنل به شدت زیاد است و اکثر افرادی که وارد شرکت می‌شوند کمتر از یک ماه می‌مانند؛ شاید تا سه چهار ماه آن‌ها به قدیمی‌ترین عضو تبدیل می‌شوند اما همچنان وضعیت پایداری نیست. در مورد پیشرفت و رشد شغلی هم اوضاع خوب به نظر نمی‌رسید؛ به مرور متوجه می‌شدی که نباید با شیوه‌های اصولی و فنی که آموخته بودی کارها را انجام بدهی و تمام کارها باید با دقیق‌ترین نظرهای مدیرعامل بی‌تخصص که در زمینه‌های مختلفی مثل عکاسی، حسابداری، برنامه‌نویسی و تولید محتوا خود را متخصص می‌داند، سازگار شود. یکی از مسائل نیز دریافت سفته بود که خیلی وقت است هنوز برنگشته است. تداخل کار با زندگی شخصی هم موضوعی بود که به خاطر حضور مداوم در زمان کار و پایان هفته‌ها، با تماس‌های مکرر برای انجام کار روبه‌رو می‌شدی. ساعت کاری نیز طولانی‌تر از سایر جاها بود و هر روز نیم ساعت به عنوان ناهار از حقوق کسر می‌شد و مرخصی هم محدود بود؛ وقتی اجازه می‌دادند، باید کار مهمی داشت که با جزئیات دقیق برای مدیرعامل توضیح داده می‌شد. حقوق‌ها معمولا به‌موقع پرداخت نمی‌شدند و این تاخیر در اقساط هم بارها تکرار می‌شد. از همان ساعات اولیه کار، می‌شد برخی از این مسائل را درک کرد و تجربه نشان می‌دهد که بهتر است از همان ابتدا نسبت به این نکات هوشیار باشی و به خودت فرصت بدهی که تصمیم به‌تری بگیری.