در این شرکت با همکاران فرهیختهای آشنا شدم و در کنارشون حس خوبی داشتم. بعضاً دورهمیها و کارگاههای آموزشی مفیدی برگزار میشد اما الان که به گذشته نگاه میکنم میبینم برآیند تجربه حضور من در وانیشا به هیچ وجه مثبت نبود. انتظارات بسیار بالا بود و حقوق به همون اندازه پایین. آیینهای نمایشی مثل جلسه اجباری کتابخوانی بیثمر صبحگاهی، نوشتن مدح و ثنای هفتگی درباره بقیه کارکنان و از همه آزاردهندهتر مدیریت به سبک میکرو منجمنت از سوی کلیه سطوح مدیریتی من رو اذیت میکرد. مدیر ارشد مجموعه به صراحت اعلام میکنرد که کسبوکارش براش ارزش بسیار بالاتری نسبت به نیروی انسانیش داره و در راستای همین سیاست مرتب نیروها رو به اخراج تهدید میکرد و همین نبود امنیت شغلی روی راندمان کاری افراد، خصوصاً طراحان تاثیر منفی داشت. یکی دو نفر که قدرتش رو داشتند این تهدیدات رو تحمل نکردند و پس از مدت کوتاهی از ادامه همکاری با شرکت انصراف دادند و چند نفر باقی مانده هم به بهانههای مختلف طی دو سه ماه بعدش اخراج شدند و در نهایت از تیم ۵-۶ نفره طراحی یک نفر باقی موند. یه مساله ناخوشایند در وانیشا این بود که فرهنگ سازمانی شرکت بر اساس ارزشهای ترویجی کتابهای زرد موفقیت شکل گرفته و تظاهر به مطالعه و پیروی از این نوع مکتوبات به یک هنجار اجباری تبدیل شده بود. به عنوان نکته آخر بگم که سرپیچی از قوانین بعضاً عجیبوغریب، مثل تاخیر در نوشتن تجربه خوب هفتگی! جریمه مالی در پی داشت و مستقیم از حقوق آخر ماه کم میشد.