پارسیان سازه
برام روشن نبود که دقیقاً چه هدفی پشت این شرکت بود، اما من دو سال پیش با کلی صحبت و وعده وارد شدم. خیلی زود فهمیدم که وضعیت حرفه‌ای کار خیلی دقیق و منظم نبود: مدیرعامل هر روز صبح می‌آمد، موسیقی پخش می‌کرد و سیگار می‌کشید و آن فضا حس حرفه‌ای بودن را نمی‌داد. مدیرکل هم جوانی بود که در دهه هفتاد متولد شده بود و نه تجربه کافی داشت و نه توان مدیریتی لازم را. من مجبور شدم با چنین فردی کار کنم. بدترین بخش این بود که سیستم کار مشخصی وجود نداشت و حتی اینترنت هم برای کار نبود. با وجود ادعای طرف‌های شرکت مبنی بر حمایت از آمریکا و حضور خارجی‌ها و وضعیتی مطلوب، واقعیت کاملاً فرق داشت. به هر حال نتیجه این بود که به همکارانم گفتم به سمت اینجا نروید.